Crossing Switzerland #7 – Bundalp: Katastrofa

Alpy!
Crossing Switzerland potrafi brutalnie sprowadzić człowieka na ziemię. Wystarczy, że przez chwilę poczuję się twardzielem pokonującym 400 kilometrów przez Alpy, a zaraz pojawia się Czech, który chce zostać bohaterem narodowym, Szwajcar dokładający sobie górę dla filiżanki kawy albo Nowozelandka, dla której mój pięciodniowy wyczyn wygląda jak rozgrzewka przed właściwym bieganiem. Tymczasem ja prowadzę własną walkę o przetrwanie. W rolach głównych materac, który wygrywa ze mną potyczkę o sen, oraz wspinaczka po ciemku na najwyższą przełęcz trasy. Odkrywam, że człowiekowi do szczęścia naprawdę niewiele potrzeba. Czasem wystarczy ciepły kibel i Złoty Kurczak Vifon. Niekoniecznie dokładnie w tym samym momencie. Zapraszam na odcinek, w którym docieram do czwartej doby biegu, a mój plan rozpada się szybciej niż moje stopy. Choć to być może akurat nie jest minusem.

LAUTERBRUNNEN → BUNDALP: 23 km (253 km)

Nie sądziłem, że tak szybko przekonam się, jak złym pomysłem było wyjście na trasę bez drzemki. Tak stromego podejścia jeszcze tutaj nie widziałem. Nawet nie wyszedłem z Lauterbrunnen, a już rozpoczynam wspinaczkę o dwudziestoprocentowym nachyleniu. Ciągnie się ona przez cztery kilometry. Potrzebuję zaledwie chwilę, żeby zwątpić w swoje możliwości. Najchętniej zawróciłbym, póki jeszcze nie zaszedłem daleko, zdrzemnąłbym się, a następnie rozpocząłbym powtórny atak szczytowy. Niestety przy wyjściu z bazy przypałętał się do mnie Czech, Milan, i teraz razem forsujemy podejście w kierunku Mürren, bardzo specyficznej miejscowości górskiej, ale o tym za chwilę.

Milan trajkocze non stop o tym, jaką mamy fantastyczną przygodę, z czym zresztą nie mogę się nie zgodzić. Sam czekałem na Crossing Switzerland pełny rok od zapisów. Uważa, że powinniśmy być wdzięczni, że jesteśmy zdrowi i możemy sobie pozwolić na taką wyrypę. Wprawdzie nie wiem komu i czy przypadkiem to zdrowie nie ogranicza się jedynie do tężyzny fizycznej, pozostawiając sferę mentalną gdzieś daleko w tyle, ale wolę tego nie roztrząsać. Na koniec dodaje, że za sam udział w Crossing Switzerland powinni z nas zrobić bohaterów narodowych. Nie jestem pewien, czy z niego w Czechach, a ze mnie w Polsce, czy z obu nas gościnnie w Szwajcarii. Niemniej to też raczej pobożne życzenie. Gdyby to lud decydował, obawiam się, że prędzej odesłaliby nas do Tworek lub podobnego ośrodka.

Niemniej facet jest tak zgrzany, że mi samemu udziela się jego pozytywne nastawienie. Choć nasze tempo tego kompletnie nie odzwierciedla. Jeszcze przed chwilą byłem gotów zostawić Milana na trasie, a samemu wrócić na drzemkę do Lauterbrunnen. Teraz staram się dotrzymać mu kroku i skupić się na rozmowie. Kilometry jakoś zadziwiająco szybciej lecą, mimo że w rzeczywistości na każdy z nich potrzebujemy dobrze ponad 20 minut.

Pod koniec tego morderczego podejścia Milan odpala wrotki i bardzo szybko znika mi z pola widzenia. Przez chwilę zastanawiam się, czy na pewno spotkałem gościa przerabiającego pokonane kilometry trasy na paliwo rakietowe do parcia dalej naprzód, czy może jestem już tak zmęczony, że sam sobie to wszystko wymyśliłem. Jednak chyba nie jest jeszcze ze mną aż tak źle. Owszem, miewałem już halucynacje, ale raczej sprowadzało się to do dziwnie wyglądających obiektów na trasie. W interakcje z nimi jeszcze nie zdarzyło mi się wchodzić. Niemniej historia już niejednokrotnie pokazała, że taki odlot pod wpływem ultra również jest możliwy. Jedną z najpopularniejszych relacji w środowisku biegaczy górskich jest udział Karela Sabbe w słynnym The Barkley Marathons w 2022 roku. Wówczas zmaltretowany Belg został znaleziony poza trasą, dyskutując z koszem na śmieci. Nigdy nie udało mi się dowiedzieć, o czym oraz co ciekawego rzeczony kosz miał do powiedzenia.

Te małe mróweczki na dole to Lauterbrunnen.

O siódmej wieczorem mijam granice administracyjne Mürren. Przepiękna alpejska wioska wita mnie szerokimi ulicami, po których beztrosko paradują ludzie. Robi się chłodno, więc parkuję na pobliskiej ławeczce i wykopuję z plecaka ciepłe rzeczy, które następnie przywdziewam, podziwiając otoczenie. Dopiero po chwili dociera do mnie, że to jest ta słynna miejscowość, o której wspominał organizator przed biegiem. Kibice nie są w stanie dojechać tutaj, ponieważ do Mürren nie prowadzi żadna oficjalna droga. A nawet gdyby komuś się to udało, to samochody są tutaj zwyczajnie zakazane. Można dostać się tu jedynie kolejką lub gondolką. Niesamowite miejsce, ale chyba jednak nie przyciąga dużej ilości fanatyków eko, skoro według danych z poprzedniego roku mieszka tu zaledwie 430 osób.

Zostawiam ten ekoraj za sobą i kieruję się w wyższe partie gór. Zaraz za Mürren podejście jest relatywnie łaskawe. Pewnie dlatego, że nadal prowadzi przez pomniejszą szwajcarską wioskę. Więcej zaangażowania mięśniowego trasa Crossing Switzerland wymaga ode mnie dwa kilometry dalej. Przechodzę mostem nad lokalną rzeczką i mijam gospodę górską Spielbodenalp, za którą piętrzy się gigantyczna góra. Wygląda jak ogromny menhir sięgający nieba. Gdyby mnie ktoś zapytał, bez zastanowienia odpowiedziałbym, że ten obiekt trzeba obejść, ponieważ nie ma możliwości wdrapać się na niego. Niestety zapadający zmrok wymusza już teraz włączenie czołówki, przez co widzę dwa punkty świetlne gdzieś w okolicach tego szczytu. Nie może być! Ci psychopaci puścili tamtędy trasę?!

Zatrzymuję się w ramach przerwy na złapanie oddechu i w głowie kalkuluję, jakie są szanse, że trasa idzie jednak dookoła góry, a te lampki na szczycie to amatorzy alpinizmu. Trochę zaokrąglam, ale wychodzi mi, że jest taka opcja. Uśmiecham się pod nosem, a w tym samym momencie z gospody wychodzi w moim kierunku starsza kobieta. Najwyraźniej bierze mnie za potencjalnego klienta i zaczyna do mnie coś sprechen po niemiecku. Macham tylko ręką, wskazuję na szlak i rzucam od niechcenia „Montreux”, zanim dociera do mnie, że nie brzmi to zbyt rozsądnie.

– Wohin gehst du?? – dopytuje góralka, bo chyba nie dosłyszała.
– Montreux… – powtarzam z odrobinę mniejszą pewnością.
– Unmöglich! – podsumowuje starsza pani, łapiąc się przy tym za głowę.

Dobrze, że nie pyta, skąd idę. Przecież mam już w nogach 240 km. Stąd do Montreux jest już relatywnie blisko. Zaledwie 160 km. Mniej niż sto mil. „Unmöglich” to było, gdy stałem na starcie w Bad Ragaz. Teraz starsza pani powinna powiedzieć coś w stylu „Ziemlich wahrscheinlich”. Jest ciężko, ale naprawdę wierzę, że dam radę to skończyć. Czekałem cały rok, żeby tutaj przyjechać i nie zamierzam odpuścić przez byle zmęczenie. Unmöglich czy nie unmöglich, jeśli trzeba się wdrapać na tą górę, to się na nią wdrapię. I na kolejną też. I jeszcze jedną. I tak aż do Montreux.

Na środku tej polany górskiej widać domek, w którym chciałbym kiedyś pomieszkać kilka dni.

Góra menhir okazuje się najzwyklejszą ściemą topograficzną. Z dołu wyglądała jak kolejna ściana śmierci, a pół godziny później jestem dwieście metrów wyżej. Tutaj podejście zdecydowanie łagodnieje. Oczywiście ta wspinaczka nie była spacerkiem w parku. Wejście na górę odkupiłem pokaźną ilością bluzgów pomagających mi ulżyć sobie choć w minimalnym stopniu. Nie mam nikogo w zasięgu wzroku, więc nie muszę się hamować, a spuszczenie z wentyla sprzyja zachowaniu zdrowego rozsądku.

Po czterech godzinach od wyjścia z Lauterbrunnen, jestem zaledwie dwanaście kilometrów dalej. Trochę żenujące tempo. Miałem nadzieję, że uda mi się w tym czasie dotrzeć w okolice punktu odżywczego, a pokonałem zaledwie połowę dystansu tego odcinka. Zdecydowanie poniżej oczekiwań, ale przynajmniej do przodu i w dodatku nikt mnie nie wyprzedza. Może inni cierpią podobnie jak ja.

Przy kolejnym schronisku górskim do moich uszu dociera głośna muzyka. Budynek tętni życiem. Na tarasie kilka osób żywo gestykuluje, prowadząc mocno zakrapiane rozmowy, a ja mijam ich bez słowa i zmierzam dalej w kierunku łąki, na której pasą się stada krów.

Stąd startuje trzykilometrowe podejście na drugi najwyższy szczyt na trasie. Przełęcz Sefinenfurgge. Zaczyna się jak wszystko na Crossing Switzerland, czyli bardzo niewinnie. Gdyby nie zegarek, pewnie nawet nie wiedziałbym, że się wspinam. Łąka, którą przemierzam, wygląda jak miejsce lądowania gigantycznego meteorytu. Wielki krater, dziś porośnięty pożywką dla szwajcarskich krów, otoczony jest z każdej strony wysoko sięgającymi górami. Naturalne więzienie dla bydła. Jedyne wyjście stąd to droga, którą tutaj przyszedłem od strony schroniska. Gdy po kilometrze docieram na skraj pastwiska, możliwy jest tylko jeden kierunek – w górę. Zresztą potwierdzają to po raz kolejny punkty świetlne prawie 500 metrów ponad moją głową. Ktoś jest szczęściarzem, bo ma tę wspinaczkę już prawie za sobą.

Zbliża się noc, czas na wieczorne ablucje.

Drugi kilometr kosztuje mnie kilka bluzgów, jednak nadal idzie się całkiem przyzwoicie. Schody zaczynają się na trzecim, ostatnim. I to dosłownie. Kamienne stopnie wyciosane w skale wymagają zadzierania znacznie wyżej zmęczonych nóg. Całe szczęście, jest tak stromo, że miejscami mogę sobie pomagać rękami. Tempo spada mi jeszcze bardziej, mimo że wydawało mi się najwolniejszym z możliwych. Droga na górę dłuży mi się niemiłosiernie, przez co szczyt przełęczy zdobywam dopiero przed 23:00.

Przeorało mnie to podejście na wylot. Muszę sobie odsapnąć, zanim zacznę schodzić na drugą stronę. Siadam na kamyczku i próbuję wypatrzeć coś w tym przenikliwym zmroku. Gaszę czołówkę. Jedynym źródłem światła połowa księżyca wysoko nade mną. Poza tym wszędzie wokół panuje przenikliwa ciemność. W połączeniu z ciszą daje fenomenalne wrażenie. Jedyny dźwięk dochodzący do moich uszu to moje własne głębokie wdechy i wydechy. Idealne warunki na drzemkę. Lepiej być nie może. Szkoda tylko, że temperatura na przełęczy nie pozwala na swobodny sen. Raczej skończyłoby się to dla mnie źle, mimo że kusi i to bardzo. Na szczęście stąd do punktu odżywczego w Bundalp jest niewiele ponad sześć kilometrów. W drogę!

Nie zdążam zrobić nawet jednego kroku, a już narasta we mnie zwątpienie. To nie jest strome zejście, do jakiego zdążyło mnie przyzwyczaić Crossing Switzerland. Na prawie pionowej ścianie w kierunku Bundalpu zainstalowano długie drewniane schody, którym towarzyszy rozciągnięta przez całą ich długość stalowa linka. Tak jakby złapanie się jej miało pomóc w utrzymaniu równowagi. Pierwszy kilometr to zejście 300 metrów w dół drewnianymi stopniami. Odpoczywając na przełęczy, trochę żałowałem, że nie jestem tu za dnia. Podejrzewam, że widoki są co najmniej spektakularne. Teraz cieszę się, że widzę tylko tyle, na ile pozwala mi czołówka. Dosłownie zbiegam w otchłań, a najmniejsze potknięcie mogłoby skończyć się gorzej niż fatality w Mortal Kombat.

Zejście z Sefinenfurgge.

Te marne pięć kilometrów i 1 100 metrów w dół zajmuje mi ponad godzinę. Chciałbym szybciej, ale naprawdę chcę wrócić do domu w jednym kawałku i opowiedzieć żonie o tym, co widziałem. Zatem chwilę po północy do punktu zostaje mi niecałe półtora kilometra. Oczywiście o żwawym przebiegu mogę zapomnieć. Nachylenie tego odcinka to 25%. Jeszcze jeden lincz dla moich nóg, który zajmuje mi zdecydowanie zbyt dużo czasu, a w trakcie zaczynam myśleć tylko i wyłącznie o zbliżającej się drzemce. Zresztą w otaczającym mnie mroku na niczym innym za bardzo nie jestem w stanie się skupić. Potrzebuję odpoczynku. Trzeba było zdrzemnąć się w Lauterbrunnen. Być może z odrobiną świeżości dotarłbym do Bundalp szybciej niż w osiem godzin.

Przed drugą w nocy z mroku wyłania się zarys drewnianego schroniska. Nareszcie! W pełni zasłużona przerwa. Tylko dlaczego tu tak ciemno? W żadnym z okien nie dostrzegam nawet delikatnej łuny światła. Wszyscy śpią? Przecież ktoś z obsługi musi czuwać. Szarpię za klamkę drzwi wejściowych. Ani drgną. Déjà vu? Znowu muszę drzeć ryja, żeby ktoś mnie usłyszał i wpuścił od kuchni? Nie ogarniam tej organizacji punktów na Crossing Switzerland. Wzdycham na tyle głośno, żeby ludzie za ścianą usłyszeli moje niezadowolenie, po czym okrążam budynek w poszukiwaniu właściwego wejścia.

Będąc po przeciwległej stronie schroniska, moim oczom ukazuje się sporej wielkości biały namiot. Jego poły na chwilę się rozchylają, spomiędzy nich wychyla się czyjaś głowa i entuzjastycznie macha do mnie ręką. Nogi się pode mną uginają. Punkt pod chmurką? Dlaczego? Przecież tu obok jest takie piękne, duże i na pewno ciepłe schronisko. Ja chcę tam! No weźcie…

Niepewnym krokiem przekraczam próg namiotu i teraz nie mam już wątpliwości. Stoły zastawione przekąskami utwierdzają mnie w przekonaniu, że to jest oficjalny punkt odżywczy. Nie muszę się tego upewniać u obsługi, zresztą całe szczęście, bo ta tutaj nie mówi po angielsku, ani nawet po niemiecku. Witają mnie (a przynajmniej mam nadzieję, że ich słowa oznaczają gościnne przyjęcie) chyba po francusku, jednak pewności nie mam. Jest też to, na co czekałem osiem godzin. Trzy cieniutkie materace, na których można sobie odpocząć. Niestety wszystkie zajęte.

Gdzieś w drodze do Lauterbrunnen.

Zrezygnowany siadam na ławeczce i zanurzam twarz w dłoniach. Co za niefart. Z ciepłych rzeczy jest tylko rosół z proszku ze szwajcarskim makaronem, który tak naprawdę nie jest makaronem. Punkt jest niby zadaszony, jednak ta plandeka nie zapewni mi komfortu cieplnego na wysokości 2 000 metrów. Co za wtopa. Wszystko, co mogło pójść nie tak, poszło nie tak. To nie jest prawo Murphy’ego, tylko jeden wielki armagedon. Jestem w ciemnej dupie. Niby do kolejnego punktu odżywczego jest tylko piętnaście kilometrów, ale trasa wiedzie przez Hohtürli, najwyższy szczyt na trasie Crossing Switzerland. Muszę odpocząć. Nie dam rady wdrapać się tam w takim stanie.

Tkwię przez chwilę w bezruchu. Mam nawet wrażenie, że udaje mi się zasnąć dosłownie na moment w pozycji siedzącej, ale nasady kciuków wbijające mi się w gałki oczne powodują zbyt duży dyskomfort i nie pozwalają mi na kompletną utratę świadomości. Co więcej, po mojej lewej stronie nasilają się szeleszczące hałasy. Otwieram oczy i widzę, że chłopaki podnoszą swoje zwłoki z materaców. Nie może być! Jednak nie jest aż tak beznadziejnie! Wprawdzie po krótkiej drzemce ich mięśnie kompletnie zastygły i zwolnienie leżanki zajmuje im dobre kilka minut, jednak nie zmienia to faktu, że będę mógł się położyć. Zbawienie! Choć tak naprawdę przekleństwo, ale zrozumiem to dopiero za jakiś czas.

Po kilku minutach zalegam na materacu ubrany we wszystko, co mam przy sobie. Wprawdzie mam bardzo niewiele, bo na bluzę zarzucam jedynie cienką kurtkę przeciwdeszczową, na głowę czapkę, na ręce rękawiczki, a w dodatku otulam się szczelnie folią NRC. Pozostali zawodnicy wychodzą, więc jedyne hałasy w namiocie to cichutkie rozmowy dwóch wolontariuszy. Można powiedzieć, że warunki na drzemkę są idealne, gdyby nie jeden szkopuł. Właściwości izolacyjne mojego materaca są na poziomie papieru toaletowego. Wystarcza zaledwie kilka minut, żeby chłód ciągnący od ziemi przeszył na wylot moje ciało. Trzy skromne warstwy, które mam na sobie oraz folia NRC niewiele tutaj pomagają. Ta ostatnia zaskakuje najbardziej. W końcu NASA opracowała tę technologię w 1964 roku do izolacji termicznej skafandrów kosmicznych. Tymczasem sprzęt, który miał chronić astronautów przed próżnią, kapituluje przed szwajcarskim chłodem o drugiej w nocy na wysokości 2 000 metrów. Jest mi tak zimno, że nawet moje dreszcze mają dreszcze.

Gdzieś w drodze na Sefinenfurgge.

Gdy tylko zbliżam się do tej magicznej granicy utraty świadomości, wybudza mnie wstrząs miokloniczny i uporczywy kaszel, a ciało próbuje się skulić jeszcze bardziej, żeby zatrzymać iluzoryczne resztki ciepła, które tak naprawdę już dawno ze mnie wyparowały. Przekręcam się na drugi bok, mając nadzieję, że uda mi się przewalczyć ten głęboki chłód otulający mnie znacznie dokładniej niż folia NRC. Zaciskam zęby i wmawiam sobie, że już za chwilę uda mi się zasnąć choćby na moment. Bardzo tego potrzebuję. Niestety każde kolejne podejście również kończy się fiaskiem.

Po dwóch godzinach irytującego kręcenia się z boku na bok, zaczynają mnie boleć zęby od ich usilnego zaciskania. Tak jakby to miało w jakiś sposób pomóc nie tracić więcej ciepła. To nie ma sensu. Nic z tego nie będzie. Jestem jeszcze bardziej zmęczony, niż byłem, zanim dotarłem do Bundalp. Do tego kompletnie zmarnowałem masę czasu na drzemkę, która od samego początku nie miała prawa się udać. Nie w tych warunkach. Przemarzłem kompletnie. Boję się, że dalsze próby spania skończą się zgonem wskutek hipotermii. Czas skończyć tę farsę. Z trudem się podnoszę, ale mam problem z posprzątaniem po sobie, bo okropnie trzęsą mi się ręce. Jedyne, co mi przychodzi do głowy, to jak najszybszy powrót na trasę. Pomimo zimna, rozgrzeję się mechanicznie.

Zanim jednak ruszę w dalszą drogę, muszę dopełnić formalności. W pierwszej kolejności muszę się pozbyć rosnącego napięcia w tyłku. Przede mną długa droga do kolejnego punktu odżywczego. Nie ma sensu męczyć się z nadbagażem. Tym razem los się do mnie uśmiecha. To kluczowe słowo „Toaleta” brzmi w zasadzie tak samo w języku francuskim, którym najprawdopodobniej posługują się wolontariusze, ale też po angielsku i niemiecku, więc nie mogą mnie nie zrozumieć. Nawet jeśli pochodzą z Bośni, Grecji albo Czech. Może być odrobinę gorzej, jeśli są z Hiszpanii, co wcale nie jest niemożliwe, biorąc pod uwagę, jaką mañanę odstawiają przy pomocy zawodnikom.

Co by nie było, ogarniają, o co mi chodzi. Jeden z nich wyprowadza mnie z namiotu i pokazuje palcem na drzwi schroniska. Tam? Kiwa głową w potwierdzeniu. Nadal telepiąc się z zimna, pędzę jak najszybciej we wskazanym kierunku, żeby maksymalnie skrócić czas ekspozycji na chłód. W końcu i tak wystarczająco przemarzłem. Szybko, szybko, szybko, na brodę Gandalfa, żeby tylko było otwarte! Żeby się nie okazało, że trzeba mieć kluczyk, o którym chłopaki zapomnieli.

I jeszcze więcej Alp!

Łapię za klamkę. Otwarte! Cudownie! Bez zastanowienia wchodzę do środka najmniejszego pomieszczenia na świecie. Zupełnie tak, jakby ktoś postawił tu wychodek, a z czasem obudował go schroniskiem. Jest wszystko, czego z pozoru wymaga wyrafinowana sławojka. Jest umywalka, wprawdzie jeszcze nie wiem, czy zaopatrzona w bieżącą wodę, ale skoro stoi na niej mydło, to raczej tak. Jest papier toaletowy, jest szczotka do kibla. Pakiet VIP pełną gębą. Poza tym jest jeszcze coś, dzięki czemu uśmiecham się sam do siebie i to szeroko. Ciepło! Tutaj jest naprawdę przyjemnie. O niebo lepiej niż w tym przedsionku zamarzniętego piekła na zewnątrz.

Z premedytacją i bez najmniejszych wyrzutów sumienia przedłużam posiedzenie w komnacie tajemnic. W końcu jednorazowa, wydłużona do granic możliwości sesja na tronie nie wpłynie znacząco na chorobę hemoroidalną, a zdecydowanie poprawi mi samopoczucie. I to nie tylko poprzez redukcję masy startowej. Po prostu będzie mi cieplej.

Niestety cudów nie ma. Chwilowa ulga termiczna odchodzi w niepamięć, gdy po uwolnieniu krakena przechodzę do zadbania o kwestie sanitarne. Ciepłej wody nie mają, a ta lodowata, w której próbuję umyć ręce, bardzo szybko przywraca traumatyczne wspomnienia o rzeczywistości czekającej mnie poza wychodkiem. Co więcej, nie ma również w co wytrzeć rąk. Ze zwieszoną głową i wilgotnymi dłońmi opuszczam tę wspaniałą, bezpieczną przystań i żwawym krokiem wracam do namiotu.

Pierwszy punkt z obowiązków odhaczony. Teraz jeszcze muszę coś zjeść. Na powrót trzęsącymi się rękami przebieram pomiędzy przekąskami, próbując znaleźć coś dla siebie. Jak dobrze by mi zrobiło coś na ciepło. Ale przecież nie wmuszę w siebie tego ohydztwa rosołopodobnego. Słowo daję, tego nie da się jeść. Naprawdę nie da się nic sensownego przygotować? Gdybym mógł zjeść coś od Daniela… Ale przecież mogę! W wyobraźni wyciągam ręce wysoko w górę, a czołem składam pokłony do samej ziemi i śpiewam peany na cześć mojego przyjaciela i jego pomysłów. Taki support to skarb! Uradowany wygrzebuję z plecaka zupkę chińską, a następnie próbuję się dogadać z chłopakami z obsługi, żeby dali mi miskę z gorącą wodą i talerzyk do przykrycia.

Tak mniej więcej by wyglądał widok stąd za dnia.

Chwilę to trwa, bo wolontariusze ni w ząb nie potrafią zrozumieć, że sama woda może być „hot” i naprawdę nie potrzebuję herbaty. Najważniejsze, że ostatecznie dostaję to, co chciałem. Nie jest idealnie. Niska temperatura w namiocie na tyle szybko chłodzi mój wywar, że makaron nie zdąża wystarczająco namięknąć. Na szczęście nie jest źle. Można powiedzieć, że serwuję sobie Vifona z kluskami al dente. I tak są o niebo lepsze niż to, co pływa w bulionie serwowanym przez organizatora. A smak? Sól i tłuszcz w takiej ilości, że każdy kardiolog złapałby się za głowę, w połączeniu z glutaminianem sodu, inozynianem disodowym i guanylanem disodowym serwują mi tak intensywny aromat, że zaczynam się zastanawiać, czy to naprawdę zwykły Złoty Kurczak, czy już magiczny wywar przygotowany przez druida Danieloixa.

Wchodzi cudownie. Jest tym, czego teraz tak bardzo potrzebuję. Kubek bulionu, który smakuje jak zwycięstwo nad okrutnym światem. Dziecko inżynierii żywności, które stanowi istny awaryjny plan żywieniowy. Pozwala choć na chwilę zapomnieć o wszystkich niedogodnościach, które mnie spotkały. Porażka regeneracyjna odchodzi w niepamięć. Siły witalne wracają jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Wiem, że nie potrwa to zbyt długo. Jestem przekonany, że kryzys powróci szybciej, niż bym sobie tego życzył i uderzy ze zdwojoną siłą.

Dlatego nie ma sensu tracić tutaj więcej czasu. Mój plan leży i kwiczy, ponieważ na zewnątrz nadal jest ciemno, a ja jestem zmęczony. Chciałem się przespać, żeby się zregenerować i móc podróżować za dnia, jednak takie właśnie jest ultra. Nie pyta, co chcę. W zasadzie ma to w dupie. Narzuca swoje warunki i trzeba się dostosować. Dziękuję wolontariuszom za gościnę, zakładając, że chociaż banalne „Thank you” zrozumieją bez powtarzania tego słowa i ruszam do Kandersteg w nadziei, że kolejny kryzys dopadnie mnie jednak później niż prędzej.

BUNDALP → KANDERSTEG: 15 km (268 km)

Ruszam żwawo, ponieważ przede mną najbardziej wymagający fragment całej trasy. Krótki, bo niewiele ponad trzykilometrowy. Trudność polega na tym, że szlak prowadzi prawie 950 metrów w górę. Nachylenie na poziomie 28%. Spuściłoby mi to naprawdę solidne wciry od pierwszego kroku, jednak kompletnie zapomniałem, że Crossing Switzerland jest jak modliszka storczykowata. Na pierwszy rzut oka wygląda zupełnie niewinnie niczym piękny kwiatuszek. Oczywiście o ile można mówić o niewinności, podchodząc zaledwie 170 metrów wyżej na pierwszym kilometrze. Nie jest to spacer w parku, jednak pozwala relatywnie przyzwoicie przebierać nogami. Równocześnie uzmysławia mi, że to chyba jednak nie jest kwiat. Szybka kalkulacja podpowiada mi, że na kolejne dwa kilometry z hakiem zostaje wspinaczka 770 metrów do góry. Mimo to brnę w to do samego końca jak zwabiony cudownym widokiem owad.

A teraz tam!

Im dalej w las, tym robi się trudniej, jednak nadal nie czuję na sobie tej rzekomej rzeźni, którą straszyli jeszcze na starcie. Jasne, jest ciężko, a tempo leci na łeb, na szyję, jednak mozolnym krokiem zmierzam coraz wyżej. Być może ciemna noc nieznacznie poprawia sytuację. Zwyczajnie nie widzę tej pionowej ściany przede mną, której widok przyprawiłby mnie o miękkie nogi. Wdrapuję się wyżej, ale mój wzrok sięga zaledwie kilka metrów naprzód, za światłem czołówki. Oficjalnie więc nie mam pojęcia, co mnie za chwilę czeka.

Dopiero na półtora kilometra przed szczytem modliszka rozpoczyna swoją rzeźnię. Czeka na mnie prawdziwy pogrom. Nachylenie sięga 45%, a moja prędkość dna. Wlokę się tak powoli, że na pokonaniu kolejnego kilometra schodzi mi się ponad 40 minut. Ledwo co wyszedłem z punktu w Bundalp, a mam wrażenie, że już potrzebuję przerwy. I to takiej solidnej. Najlepiej z drzemką. Zapewne dlatego, że ta w Bundalp ze spaniem niewiele miała wspólnego.

Przysiadam na pierwszym większym głazie na mojej drodze i zerkam na horyzont, dzięki czemu kąciki ust samoistnie unoszą mi się do góry. Odsiecz nadciąga. Zamiast ciemnej nocy, która pożarła cały krajobraz, daleko za najbardziej odległymi szczytami, pojawiają się pierwsze przejaśnienia na niebie. Świt! Nareszcie będzie jasno. Z radością pozwalam sobie na chwilę przerwy, żeby móc oglądać ten wspaniały spektakl walki światła z mrokiem. Pierwsze promienie słońca z łatwością przebijają się przez grubą warstwę atmosfery. Jeszcze przed chwilą granatowe niebo ustępuje intensywnemu pomarańczowemu kolorowi. Do tego już po chwili zza jednej z odległych gór wyłania się pierwszy fragment ognistego słońca. Wygląda zupełnie jak pożar na jednym ze szczytów, emanując delikatnym i nieoślepiającym światłem.

Prawdziwa uczta dla oka dopiero się rozkręca. Kula przypominająca rozżarzone koło w ślimaczym tempie wznosi się ponad horyzont. Pierwsze wiązki światła mogą już padać bezpośrednio na mnie. Ich jasność wypędza mrok z wyższych partii dolin, zmieniając ich kolor z czarnego jak smoła na szaro-niebieski, do złudzenia przypominający mgłę pokrywającą poranną łąkę. Równocześnie niebo jaśnieje z ciemnopomarańczowego na piękny złoty kolor, którym zalewa coraz większe partie gór.

Poranek na Hohtürli.

Poranek w górach. Czuję się jak Maks Paradys z Seksmisji, oglądający mecz bliżej nieokreślonego sportu, po którym następuje tradycyjna wymiana koszulek pomiędzy zawodniczkami Archeo i Genetix. Również mam ochotę krzyczeć: „Replay! Replay! No… no… no nie dały z tego replaya…” Wspaniałe widowisko. Aż mam ochotę zapłakać, bo jak ja to wszystko opowiem potem żonie? Przecież zdjęcia tego nie oddadzą nawet w połowie. Będę ją musiał tutaj zabrać. W nocy. Żebyśmy zdążyli na wschód słońca. Na pewno się ucieszy. Muszę tylko opiekę nad dziećmi znaleźć. Ale od czego są dziadkowie?! Na pewno się ucieszą.

Spektakl powoli dobiega końca, więc mogę wrócić do ataku szczytowego na Hohtürli. Odwracam się w kierunku czekającej na mnie przełęczy i widzę przed sobą ścianę. Dosłownie. Muszę nienaturalnie zadrzeć głowę do góry, żeby dostrzec mój cel. Mam wrażenie, że ta góra rośnie, kiedy na nią patrzę. Przede mną jeszcze naprawdę solidny kawał pod górę. Jest tak stromo, że wzorem przełęczy Sefinenfurgge, tutaj również zainstalowano szereg drewnianych drabinek. Z tym że te są bardziej strome. Nie zostaje mi nic innego, jak schować kije do plecaka i wdrapywać się na szczyt na czworaka.

Kilka minut po szóstej rano docieram na przełęcz Hohtürli. Niecałe 2 800 metrów. Wyżej już nie będę. Bardziej stromych podejść również już nie uraczę. W pewnym sensie jest to pocieszenie. Jednak nadal mam do pokonania ponad 140 km razem z ośmioma tysiącami metrów podejść. Do „Teraz już będzie z górki” jeszcze mam bardzo, ale to bardzo daleko.

Tędy się wdrapałem.

Kiedy ja łapię oddech po brutalnym podejściu, widzę zawodnika zbiegającego z położonego 50 metrów wyżej schroniska. Co za gamoń! Najwyraźniej nie skumał, że trasa za przełęczą schodzi w dół w kierunku doliny Kandersteg. Gość zupełnie niepotrzebnie zmarnował masę energii, wspinając się w stronę najwyższych szczytów. Cóż, taki urok ultra. Jak się nie pilnuje trasy, trzeba zapłacić frycowe. Widać, że go to zabolało, bo leci w dół z gracją górskiej kozicy, najwyraźniej starając się zrekompensować sobie stracony czas. Sadzi w dół susy każące mi się zastanowić, czy facet naprawdę nie zna strachu, czy zwyczajnie jest mu życie nie miłe. Ja bym się jednak powstrzymał przed leceniem w trupa w dół po stoku o nachyleniu 25%.

– Daniel! My friend! – Drze się z oddali zbliżający się do mnie zawodnik i dopiero teraz poznaję w nim Romana.
– Roman! Co ty robisz? Przecież trasa prowadzi tam w dół – Wskazuję ręką na dolinę za moimi plecami.
– Tak, wiem – Odpowiada z wielkim uśmiechem Szwajcar – Po prostu jestem odrobinę zmęczony i chciałem napić się kawki, więc poleciałem na górę do schroniska, żeby sobie kupić. Niestety jeszcze nie rozgrzali ekspresu i trzeba trochę poczekać, a szkoda mi czasu, więc machnąłem ręką.

W głowie mi się to nie mieści. Ja, biegnąc Crossing Switzerland, staram się optymalizować trasę nawet na zakrętach, żeby przypadkiem nie dołożyć dodatkowego metra do 400 km, które każdy z nas musi pokonać. A już na pewno nie chciałbym dodawać więcej przewyższeń. Dla Romka te ponadprogramowe 50 metrów to czysta przyjemność. Szczerząc zęby, opowiada, że w sumie to nic się nie stało, bo z góry jest zajebisty widok. Z powątpiewaniem zerkam przez lewe ramię w kierunku Bundalp i pytam, czy dużo lepszy niż ten. Roman wzrusza jedynie ramionami i nadal uśmiechnięty odpowiada, że może trochę.

Najwyżej jak się da, podczas Crossing Switzerland.

Niesamowity jest ten facet. Wręcz emanuje pozytywną energią, zarażając wszystkich dookoła. Jeszcze chwilę gawędzimy, uwieczniając aparatami podbicie najwyższej przełęczy na trasie, ale czas nagli. Romek, zachęcając mnie machnięciem ręki, rzuca się w dół w kierunku jeziora Oeschinensee. Nie pozostawia mi wyboru. Na chwilę zapominam o stromym stoku, próbując dotrzymać kroku Szwajcarowi. Niepoprawny optymizm i adrenalina, które udzieliły mi się po krótkim spotkaniu z moim towarzyszem, pozwalają mi nie zwracać uwagi, że właśnie forsujemy ponad 1000 metrów w dół na zaledwie pięciokilometrowym odcinku.

Momentami przechodzę samego siebie, bo po kilku minutach doganiam Romka. Ten jedynie uśmiecha się do mnie, podnosi kciuk do góry, po czym nieznacznie przyśpiesza. Staram się nie odpuszczać go na więcej niż kilka kroków, jednak najwyraźniej wykorzystałem cały zapas pozytywnych emocji, a nadmiar endorfin wylał mi się uszami gdzieś na trasę. A może po prostu mam pecha? W każdym razie niefortunnie stawiam stopę na luźnych kamieniach, które odjeżdżają razem ze mną w dół stoku, tyle że w zupełnie niekontrolowany sposób. Zdążam jedynie pocieszyć się faktem, że nie ma przede mną żadnego zakrętu, a za nim przepaści. Z trudem udaje mi się wyhamować.

Dobra, zrozumiałem. Nie jestem Szwajcarem trenującym w Alpach, mającym na koncie ponad 150 biegów ultra. Ale oczywiście przez chwilę uwierzyłem, że mogę dotrzymać kroku takiemu dzikowi. I pewnie przez chwilę mogę. Ale prędzej czy później skończy się to dla mnie bardzo boleśnie. Trzeba znać swoje miejsce w szeregu. Odpuszczam pościg za Romkiem, który chyba nawet nie zauważył, że zostawia mnie w tyle. Znacznie ostrożniej stawiam kolejne kroki, odprowadzając wzrokiem znikającą za jednym z pagórków na trasie sylwetkę mojego towarzysza.

Dobiegam do tego samego wzniesienia. Po Romanie nie ma już ani śladu. Zamiast niego na tapetę przede mną wjeżdża kolejne przepiękne, turkusowe jezioro. W jego spokojnej tafli odbijają się górujące nad nim szczyty. Do moich uszu na powrót zaczynają docierać krowie dzwony, których w pewien dziwny sposób brakowało mi w wyższych partiach gór. Przynajmniej mam dla siebie jakieś sensowne usprawiedliwienie, żeby nie gonić za Romanem na złamanie karku. Wmawiam sobie, że warto spędzić chwilę w tym malowniczym miejscu i nacieszyć oczy jeszcze większą ilością spektakularnych widoków. Przecież nie da się ich zabrać z powrotem do domu, więc zwalniam kroku jeszcze bardziej i chłonę cały krajobraz.

Oeschinensee.

Dochodząc do linii brzegowej Oeschinensee, natrafiam na przeszkodę, która wymusza na mnie krótką przerwę pośród spadających do jeziora klifów. Wąska droga, którą prowadzi mój szlak, po jednej stronie oddzielona jest wodą, a po drugiej skalną ścianą. Na całej jej szerokości przechadza się właśnie pokaźne stado krów alpejskich. Jest ich całe mnóstwo, a wśród nich matki z cielakami. Niby mógłbym spróbować przejść obok, udając, że ich nie widzę. Gorzej, jeśli któraś z krów uzna to za atak na jej dzieci. Ryzyko może nie jest duże, jednak wkurzone kilkaset kilo, potrafiące się rozpędzić do kilkudziesięciu kilometrów na godzinę, nie zachęca mnie do weryfikacji rachunku prawdopodobieństwa. Mam bardzo bujną wyobraźnię, więc bez problemu potrafię sobie zobrazować gigantyczny krowi placek, jaki po mnie zostanie, jeśli czołg w kamuflażu alpejskiej mućki przeprowadzi na mnie bezpośrednią szarżę. To właśnie przed tym ostrzegali nas na odprawie biegu. Postoję i poczekam, aż się rozejdą.

Ja patrzę na nie, one gapią się we mnie, ale ani drgną. Halo! A kysz mi stąd! Nadal brak reakcji. Sio sio sio! Czy ja przypominam malowane wrota? Psik! Nic nie pomaga. W sumie to nawet nie wiem, jak się woła na krowy. Poza tym pozostaje pytanie, czy na te konkretne trzeba wołać po niemiecku czy po francusku. O ile „Psik” brzmi w miarę uniwersalnie, to „A kysz” mogą już nie skumać. Weg! Raus! Próbuję szczęścia po germańsku, ale to stado ma najwyraźniej korzenie galijskie. Może jakiś poganiacz by się przydał? Rozglądam się za kawałkiem drewna, albo chociaż solidnym patykiem, a te, jakby czytały w moich myślach, zaczynają się rozstępować. Gdybym zdążył sięgnąć po kawałek kija, uznałbym, że patent Mojżesza rzeczywiście działa. Jednak ja nie mam nic w ręce, a mimo to morze krów zapewnia mi bezpieczne przejście na drugą stronę.

Te po lewej zbliżają się do krawędzi jeziora, a te po prawej przytulają się do pionowej ściany po drugiej stronie. Tworzą coś na wzór korytarza życia dla pogotowia ratunkowego na autostradzie. Taki korytarz ultra, żebym sprawnie mógł dotrzeć do Kanderstegu. No w miarę sprawnie, bo przecież na kilka minut mnie zablokowały. Na szczęście nie ma tego złego. Dałem nogom odsapnąć, nacieszyłem oczy widokami, przetrwałem bez szwanku spotkanie ze stadem alpejskich krów, a teraz mogę ruszać dalej. Zastanawiam się jeszcze, czy na wzór Morza Czerwonego z Księgi Wyjścia, mućki na powrót zleją się w jedną masę nie do ominięcia. Jednak chyba znowu odrobinę koloryzuję, przecież mnie nikt nie goni celem schwytania i przeznaczenia do niewolniczej pracy.

Więcej was krasula nie miała?

Tak, zdecydowanie widzę różnice pomiędzy moją sytuacją a kompanią Mojżesza. Oni, po drugiej stronie Morza Czerwonego, nie znaleźli żadnej ziemi obiecanej. Co więcej, kończyła im się woda i jedzenie, więc szybko zaczęli popadać w konflikty wewnętrzne. U mnie natomiast nagle wszystko staje się łatwiejsze. Nadal mam jeszcze sporo wody w bidonach, nie jestem tak bardzo głodny i nawet nie mam się z kim o cokolwiek pokłócić. Wprawdzie do mety nadal zostaje mi niecałe 140 km, więc o ziemi obiecanej również nie można tutaj mówić, jednak zapowiada się dobrze. Co więcej, cztery kolejne kilometry do punktu odżywczego w Kandersteg mijają mi błyskawicznie. Szeroka szutrowa ścieżka, delikatnie nachylona w dół, pozwala puścić hamulce i dać się ponieść grawitacji. Muszę tylko pilnować, żeby przekładać ciężar ciała z jednej nogi na drugą, jednak nawet po pełnych trzech dobach napierania, jestem w stanie tego pilnować.

Żeby jeszcze odrobinę podkręcić morale, Daniel wybiega mi na spotkanie i ostatnie dwa kilometry pokonujemy razem. Odruchowo włącza mi się tryb marudzenia. Nogi bolą, plecy bolą, kark boli. Wymieniam jeszcze kilka części ciała, ale mój przyjaciel zdaje się nie zwracać na to uwagi. Czeka cierpliwie, aż skończę swoje biadolenie, po czym nakazuje mi po prostu biec. Wie, że mam ciężko, ale przecież samo się nie dowiezie, a odpuścić na pewno mi nie pozwoli.

Kwadrans później meldujemy się w szkole w Kandersteg. Zrzucam buty i z radością zanurzam stopy w wiadrze zimnej wody. Wspaniała ulga, w trakcie której mogę się posilić. Dopiero po chwili przychodzi czas na pierwszą pomoc. Niestety piętnaście godzin, które minęło od wyjścia z bazy w Lauterbrunnen, dało mi mocno w kość. Zakonserwowane w butach stopy musiały wycierpieć swoje na stromych podejściach i agresywnych zbiegach. W konsekwencji ilość pęcherzy i odcisków dramatycznie wzrosła. Daniel przekłuwa mi je po kolei i wyciska osocze, a rany obkleja plastrem przylepcem. Po tym kilkuminutowym zabiegu zaczynam wyglądać jak dobry materiał do ćwiczenia sztuki mumifikacji. Mam nadzieję, że na tym poprzestaniemy, bo nagle nasze zapasy plastrów znacząco się uszczupliły. Kolejny odcinek do piątej bazy życia pozwoli to łatwo zweryfikować. Siedemnaście kilometrów powinno mi zająć zdecydowanie mniej czasu, niż bieżący fragment z Lauterbrunnen.

Prawie jak na wakacjach.

KANDERSTEG → ADELBODEN: 17 km (285 km)

Po raz kolejny wkraczam na nieznane terytorium. Nadal chodzi o wymiar czasowy, jednak tym razem w innym ujęciu. Wcześniej napierałem bez snu przez 42 godziny. Teraz chodzi o łączny czas podróży. Wychodząc z Kandersteg, rozpoczynam czwartą dobę wyzwania. Jeszcze nigdy w życiu nie spędziłem tyle czasu na trasie. W dodatku już teraz wiem, że nie uda mi się domknąć Crossing Switzerland w cztery doby. Bardzo na to liczyłem, a rozpisany plan prezentował się wręcz doskonale. Niestety papier ma to do siebie, że wszystko przyjmie i to bez najmniejszych uwag. A gdyby do tego poradzić się Chata GPT, ten gotów byłby podpowiedzieć mi, że da się to zrobić lepiej i jeszcze szybciej.

Z pewnością wiele rzeczy można było rozegrać bardziej strategicznie, chociażby drzemkę w drugiej bazie życia w Altdorf, której do tej pory nie mogę sobie wybaczyć. Zresztą podobnie jak braku odpoczynku w Lauterbrunnen. Myślę, że te dwa błędy logistyczne na miarę małej katastrofy właśnie teraz, od kilkudziesięciu kilometrów, odbijają mi się czkawką. Jednak każdy kij ma dwa końce. Tu jest naprawdę tak przepięknie, że z radością spędzę na trasie Crossing Switzerland jeszcze jeden dzień. Być może ciężko będzie mi tę radość okazywać na bieżąco, zwłaszcza podchodząc stromo pod górę, jednak w głębi serca zgadzam się z Milanem. Jestem wdzięczny losowi, że mogę tutaj być.

Kilka kilometrów za Kandersteg po raz kolejny spotykam Romka. Siedzi sobie w najlepsze na ławeczce z koszulką podwiniętą pod cycki i funduje sobie zabiegi pielęgnacyjne. Obok niego leży torebka strunowa, a z niej wystaje więcej kosmetyków, niż ja zabrałem na cały ten wyjazd. Szwajcar tłumaczy mi, że dbanie o skórę to podstawa. Już nie raz się na tym przejechał, a że łoi ultra z częstotliwością, o której ja mogę jedynie pomarzyć, to raczej wie, co mówi. Ale naprawdę potrzeba tego aż tyle?

Dwóch panów w średnim wieku, obaj poruszający się o laskach.

Wygląda na to, że określenie „szwajcarska precyzja” nie wzięło się znikąd. Romek najpierw przygląda mi się przez chwilę, nie rozumiejąc, dlaczego zadaję takie dziwne pytania, a następnie z dumą prezentuje mi swoją apteczkę. Każdy jej element ma swoje przeznaczenie i nie potrzebuje instrukcji obsługi. Zupełnie jak scyzoryk Victorinoxa, tyle że odnoszący się do strefy kosmetycznej.

Tu mam krem do ciała na słońce i tym smaruję sobie brzuch. Proszę, częstuj się. Tym obok smaruję ręce, bo skóra jest grubsza. Chcesz? Tu mam taki z wysokim filtrem, ten nakładam na twarz. Posmaruj się, bo słońce mocno świeci i musimy się przed nim chronić. Tutaj masz jeszcze wazelinę do ust. Trzeba ich pilnować, bo od słońca bardzo pierzchną. O! I tego sobie użyj! To jest do nosa. Tak! Tam też jest skóra, a przy takiej pogodzie ten cały pył i kurz wpada dosłownie wszędzie. Potem cię będzie bolało. Weź sobie, nie pożałujesz.

Słucham tego wykładu na temat pielęgnacji skóry i stosuję się do zaleceń bardziej doświadczonego kolegi. Co jak co, ale z pewnością mi to nie zaszkodzi. Siedzimy na ławeczce, testując kolejne kosmetyki, gdy nagle zbliża się do nas jakaś zawodniczka. Podejrzliwie zerka na dwóch spoconych kolesi, którzy wsmarowują sobie przeróżne maści tu i tam. Nie ma się co dziwić, że spogląda na nas ze zdziwieniem. Właśnie wtedy Romek, szczerząc do niej zęby, pyta, czy ona również bierze udział w Crossing Switzerland, bo nie widać jej numeru startowego. Sophie, bo tak przedstawia się dziewczyna, mówi, że nie wie nic o żadnych zawodach. Ona leci sama dla siebie. Właśnie próbuje pobić rekord trasy Via Alpina.

Okazuje się, że nasza nowo poznana koleżanka pochodzi z Nowej Zelandii, a na stałe mieszka w Anglii. Przyjechała tu z mężem jakiś czas temu i od piętnastu dni jest w drodze. Jak dla mnie to wygląda, jakby była na trasie zaledwie od piętnastu godzin, a może i nawet minut. Uśmiechnięta, zrelaksowana, promieniująca pozytywną energią, zatrzymuje się na chwilę w drodze po swój rekord, żeby sobie z nami pogawędzić. Co ciekawe, w przeciwieństwie do mnie, nie siada, żeby dać nogom odrobinę odpoczynku. Stoi i tłumaczy nam, że teraz wcale nie jest gorąco. Upał to był dwa tygodnie temu, kiedy ruszała z Triestu przy trzydziestu pięciu stopniach.

Sophie Woods ze swoimi fanami.

Szwajcaria to stan umysłu. Do tej pory żyłem w przekonaniu, że jestem mocnym zawodnikiem, bo mierzę się z potworem pokroju Crossing Switzerland. Tymczasem na swojej drodze spotykam ludzi takich jak Romek, Sophie, czy też Milan, którzy tego typu biegi łykają na śniadanie. Patrząc na nich, zmęczenie to ostatnia rzecz, jaka przychodzi mi do głowy. Oni wszyscy sprawiają wrażenie, jakby byli na wakacyjnym spacerku. Ja natomiast wyglądam, jakbym skończył trzydniową libację alkoholową, a jedyny rekord, jaki mógł paść, to ilość wypitego czystego spirytusu na głowę. Całą twarz mam opuchniętą od wysiłku, oczy podkrążone i przekrwione, a skórę spaloną słońcem, bo, w przeciwieństwie do Romana, nie pomyślałem zawczasu o odpowiedniej ochronie.

Całe szczęście, że pozytywne nastawienie tych ludzi jest zaraźliwe. Oni emanują tak ogromną energią, że absolutnie każdy, po spędzeniu z nimi kilku chwil, miałby ochotę założyć buty i ruszyć na podbój Alp. Biegiem. Zresztą, widzę to samo po sobie. Silny i nawracający kryzys nie podciął mi na tyle skrzydeł, żebym żałował udziału w Crossing Switzerland. Wprawdzie nie jestem aż tak niepoprawnym optymistą jak wspomniana trójka. Zmęczenie daje mi się mocno we znaki i przez ostatnie trzy doby wielokrotnie zadałem sobie pytanie, czy to na pewno jest dobry pomysł kontynuować ten bieg. Wygląda jednak na to, że ludzie, których spotykam na trasie oraz nieprawdopodobne widoki, pchają mnie do przodu. W takich okolicznościach przyrody, aż miło jest sobie odrobinę pocierpieć.

Po krótkiej pogawędce, przychodzi czas na rozstanie. Ja z Sophie ruszamy w kierunku przełęczy Bunderchrinde, a Romek postanawia jeszcze chwilę relaksować się w pełnym słońcu. Angielskiej Nowozelandce śpieszy się zdecydowanie bardziej niż mi, więc po chwili zostawia mnie w tyle. O Sophie Woods usłyszę dopiero za kolejne dwa tygodnie, kiedy wszystkie portale sportowe będą się rozpisywać o zmiażdżeniu rekordu przejścia całej Via Alpiny. Nasza koleżanka zakończy swoje zmagania, spędzając w górach niecałe 29 dni. Poprawi poprzedni rekord o ponad tydzień. W takiej sytuacji moje 74 godziny na trasie Crossing Switzerland wydają się banalnym wyzwaniem dla mięczaków. Natomiast w połączeniu z kolejnymi dwiema dobami, które mnie jeszcze czekają, mogę aspirować do miana rozgrzewki dla prawdziwych twardzieli. Takich jak Sophie.

Każdy ma swoją Via Alpinę. Moja prowadzi tam!

Chwilę później trafiam na przepastną i zdającą się nie mieć końca dolinę. Cudownie byłoby mknąć aż do Montreux wzdłuż płynącego obok mnie strumyka, ale nie ma aż tak dobrze. Mój szlak już za chwilę odbija w prawo. Zadzieram głowę do góry. Wysoko, zdecydowanie wyżej niż gondolka, którą w teorii można by sobie skrócić trasę, leży przełęcz Bunderchrinde. Jej zdobycie to jeszcze jeden test charakteru serwowany mi przez Crossing Switzerland. Kolejne 1 000 metrów do góry w pełnym słońcu. Dopiero teraz zaczynam w pełni doceniać gest Romana. Jest szansa, że nie spiecze mnie całkowicie.

Pierwsza połowa tego podejścia wchodzi mi relatywnie dobrze. Czuję, że krótki odpoczynek w Kandersteg poprawił mi samopoczucie. Niestety, bardzo dawno Anna Jantar ustaliła, że nic nie może przecież wiecznie trwać. Co zesłał los trzeba będzie stracić. A ja właśnie weryfikuję tę tezę, potwierdzając jej słuszność. Ponownie zaczynają opuszczać mnie siły, a przede mną jeszcze naprawdę solidne podejście.

Wmawiam sobie, że jeszcze tak bardzo nie zwolniłem, ale rzeczywistość bardzo szybko wyprowadza mnie z błędu. Roman, który jeszcze przed chwilą był zaledwie małym punktem kilkaset metrów poniżej mojej pozycji, teraz już znajduje się zaraz za mną i, serwując mi kolejny uśmiech od ucha do ucha, macha do mnie radośnie. Gdy mnie dopada, proponuje przerwę na odświeżenie, wskazując na stojącą przy szlaku chatkę z wielkim napisem „Selbstbedienung”. A skoro już nogi wchodzą mi mocno w tyłek, nie każę się długo namawiać.

– A na jakiej zasadzie to działa? – pytam, ponieważ jeszcze nie miałem okazji doświadczyć tych punktów samoobsługowych.
– Normalnie – odpowiada ze wzruszeniem ramion Szwajcar. – Najwygodniej zapłacić Twintem, a jak nie masz, to gotówką.
– Twinetm?
– System płatności mobilnych. Skanujesz kod QR i w ten sposób płacisz.
– A jeśli nie mam ani jednego, ani drugiego?
– No to lipa – podsumowuje Romek w nieco bardziej zwięzły sposób, ale „Nah… fuck it…” nie wypada tłumaczyć dosłownie. – Chodź, ja ci postawię. Wszystko w Szwajcarii jest zajebiście drogie, nie ma sensu, żebyś się wykosztowywał.

Zdecydowanie jak wakacje!

I tak oto kończymy pod pstrokatą parasolką z bezalkoholowym piwem dla mnie i energetykiem z Yerba Mate i guaraną dla mojego sponsora. Roman wyciąga jedno i drugie z niedużej lodówki, po czym reguluje płatność telefonem. Żadnego potwierdzenia nie wysyła. Co więcej, nie widzę też w pobliżu kamery, a nawet jeśli by była, to raczej niewiele by to zmieniło. Ten system nie dość, że opiera się na zaufaniu i uczciwości, to jeszcze działa.

Nie chce mi się wierzyć, że nikt tego nie nadużywa, jednak Roman z kamienną twarzą twierdzi, że tutaj tak po prostu jest. Margines społeczny, gotowy się wygłupić dla darmowego łupu, zwyczajnie tutaj nie dociera. Trzeba się bowiem solidnie natrudzić, żeby wleźć na piechotę na wysokość 2 000 metrów. Tacy ludzie zazwyczaj nie chodzą w góry szukać okazji, bo mają ich wystarczająco w miastach i miasteczkach. Tymczasem w Szwajcarii takie punkty są powszechne jak mandat za złe parkowanie. Ludzie są do nich przyzwyczajeni i akceptują mechanizm ich działania.

Rozumiem to i szanuję. Jednocześnie nie mieści mi się to w głowie. Obok nas leży puszeczka, a w niej znajduje się dzienny utarg ze sprzedaży górskiego asortymentu. Obawiam się, że w naszym kraju nad Wisłą skarbonka zniknęłaby jeszcze tego samego dnia, i to razem z lodówką, niezależnie od tego, czy ta byłaby nadal pełna, czy już kompletnie pusta. A wieczorem pojawiłoby się ogłoszenie na OLX w dziale „Używane RTV/AGD”. Stan bdb, lekko porysowana, odbiór tylko osobisty w Radomiu.

Wyewoluowany w pokoleniach wschodniej Europy gen czujności systemowej nie pozwala mi zaakceptować takiej kultury wysokiego zaufania jako normy narodowej. Od razu odpala mi się tryb sejsmografu i na siłę doszukuje się prowokacji, pranka lub eksperymentu społecznego. A jednak to działa. W dodatku wszyscy na tym korzystają. Ktoś zarabia franki, a strudzeni turyści mogą się podratować przed zejściem z tego świata, zanim Alpy wykończą ich na dobre. Banalnie proste. I nieprawdopodobnie trudne do pojęcia.

Zimne napoje zapewniają cudowne orzeźwienie. Jednak chyba trzeba było się zdecydować na El Tony Mate, tak jak zrobił to Roman. Od końskiej dawki kofeiny chłopak dostaje takiego kopa, że już po chwili znika mi z oczu, pomimo że ja również całkiem żwawo przebieram nogami i rękami. Mam nadzieję, że uda nam się jeszcze spotkać, bo mało co działa na mnie tak jak ten Szwajcar. Tylko bez podtekstów mi tutaj! Po prostu facet jest chodzącą elektrownią atomową pozytywnego nastroju.

I znowu zostaję sam na sam z Alpami.

Wczesnym popołudniem moja wspinaczka dobiega końca. Zdobywam przełęcz Bunderchrinde i nagradzam sam siebie kolejnym odpoczynkiem połączonym z uzupełnianiem kalorii. Po ponad trzech dobach całkowicie zbrzydły mi żele energetyczne oraz batoniki. Wiem, że powinienem wciągnąć kolejną tubkę tego skoncentrowanego roztworu cukrowego dla sportowców, ale ja zwyczajnie nie potrafię na tym jechać na dłuższą metę. Są ludzie, którzy potrafią żreć gruz z musztardą przez tydzień i nic im nie jest. Z drugiej strony takie delikatesy, jak ja, lubią mieć podane na ultra, jak na obiedzie u babci. Z pewnością tak zaserwowany węgiel nie wchłania się błyskawicznie i nie ma dodanych elektrolitów, sodu, czy też kofeiny, ale przynajmniej smakuje dobrze i nie powoduje odruchów wymiotnych. Przynajmniej nie zazwyczaj.

Dlatego zamiast szybkiej pożywki dla sportowców, odpalam przecier z borówek amerykańskich marki Purena z Lidla. Wprawdzie temu posiłkowi naprawdę sporo brakuje do obiadu u babci. Niemniej jest to też wystarczająco daleko od żelu energetycznego, żeby zamiast grymasu w odruchu wymiotnym, na twarzy zagościł skromny uśmiech. 300 gram intensywnej, gęstej papki wchodzi mi jak złoto. Wprawdzie nie pogardziłbym większą ilością kalorii, ale przecież za siedem kilometrów dotrę do bazy życia i spotkam się z Danielem. Tam z pewnością czeka na mnie zdecydowanie lepszy catering niż przekąski w biegu.

Taki skromny dystans, nawet początkującemu biegaczowi, nie powinien zająć więcej niż godzinę. Pod warunkiem, że nie zbiega się równocześnie ponad kilometr w dół. Wówczas, nawet doświadczonemu ultrasowi, schodzi się na tym niecałe dwie godziny. Zwłaszcza że rzeczony ultras jest przy okazji bardzo zmęczony, a zbieg do Adelboden nie tylko jest cholernie stromy, ale też wyłożony mnóstwem luźnych kamyczków. Mam wrażenie, że zdecydowana część z nich jest z jakiegoś dziwnego powodu wypolerowana w idealne kulki, przez co działają jak łożyska. Gdy stawiam zbyt dynamiczne kroki, stopy w niekontrolowany sposób odjeżdżają mi od podłoża. Nie da się biec w takich warunkach. A przynajmniej ja tego nie potrafię. Muszę schodzić powoli i uważnie stawiać nogi.

W drodze do Adelboden.

Po chwili staje się jasne, że to ja jestem problemem. Mija mnie kilka osób, którym najwyraźniej warunki terenowe zupełnie nie przeszkadzają. Mkną w dół jak kozice górskie, pozostawiając w tyle niedorajdy takie jak ja. Jedyne, co mnie pociesza, to fakt, że ja nie mam najgorzej. Mimo że wlokę się jak dżdżownica, doganiam Anglika imieniem Chris. Jeśli ja jestem zmęczony i wyglądam źle, to on powinien dzwonić na numer alarmowy, żeby jak najszybciej zabrali go na OIOM. Cierpi przy każdym kroku i stawia je tak ostrożnie, jakby był saperem rozbrajającym miny przeciwpiechotne. Po krótkiej rozmowie okazuje się, że naderwał sobie coś w jednej nodze, a drugą odparzyły mu buty. Prawdopodobnie będzie musiał zejść z trasy, bo w tym stanie nie da rady pokonać kolejnych 120 km.

Do Adelboden czeka go jeszcze nie tyle długa droga, co raczej ciągnąca się w nieskończoność. Dzielę się z nim żelem energetycznym, żeby chłopak nie padł z głodu, bo w żaden inny sposób nie jestem w stanie mu pomóc. Mnie one i tak nie wchodzą, a u niego może się nie zmarnują. Zwłaszcza, że zaniesienie go do bazy życia zdecydowanie odpada. Pozostaje mi jedynie trzymać za niego kciuki i życzyć mu wytrwałości. Zostawiam Chrisa w tyle, choć nie sądziłem, że w zaistniałych warunkach jestem w stanie zostawić za sobą coś więcej poza swoją godnością i kamyczkami na trasie.

Po ponad 78 godzinach docieram do piątej bazy życia. Kolejny schron cywilny, do którego prowadzi długa rampa w głąb ziemi, wita mnie ogromnymi pancernymi drzwiami. I to nie jednymi. Wejście podzielone jest na śluzy, a każda z nich oddzielona jest przeciwpancernymi wrotami, u boku których na ścianie wisi toporny górniczy aparat telefoniczny z ciężką słuchawką na kablu. W kolejnych pomieszczeniach poukładane są worki poszczególnych zawodników na przepak, a dopiero za czwartymi wrotami znajduje się przestrzeń przeznaczona na bazę życia. Całość jest raczej mocno przestarzała i przypomina gierki komputerowe z mojego dzieciństwa. Każde drzwi to kolejny poziom. Mam nadzieję, że na końcu nie ma żadnego bossa do pokonania. Chyba że w ten sposób mam traktować szefa kuchni, który prawdopodobnie montuje właśnie kolejny posiłek życia w stylu soczewicy z parówkami. Jak dla mnie, level nie do przejścia.

Bulion po Crossing Switzerlandzku.

Schron jest zaprojektowany analogicznie jak ten w Meiringen. Zaczyna się od strefy socjalnej, w której można się oporządzić. Stąd też przechodzi się do wszystkich pozostałych części tego przybytku. Sekcja sanitarna jest na nieznacznie wyższym poziomie niż w poprzednim bunkrze, ponieważ zamiast zbiorowego natrysku, można skorzystać z kabin zapewniających pełną intymność, z czego z radością korzystam. W drugiej kolejności biorę na warsztat zaplecze żywieniowe. Wprawdzie powinienem iść spać, ale burczy mi w brzuchu. Muszę najpierw uzupełnić ubytek kaloryczny.

Daniel stawia przede mną talerz z lasagne przygotowanym przez organizatora, więc odruchowo odsuwam go od siebie, zakładając jakość na poziomie zbliżonym do pozostałych punktów odżywczych. Mimo to, mój przyjaciel namawia mnie, żeby dać im jeszcze jedną szansę. Nie mam siły się kłócić, więc z dużą dozą niepewności biorę pierwszy kęs. Nawet nie muszę tego połykać. Pierwsze wrażenie zawsze jest najważniejsze i daje się odczuć już na języku. Ej, to jest naprawdę smaczne! Serio! Momentalnie pochłaniam cały talerz. To chyba najlepszy posiłek zaserwowany nam przez organizatora. Proste i pyszne danie. Nie rozumiem, dlaczego nie da się podobnych pozycji zaserwować w innych miejscach.

Licznik biegu nieubłaganie tyka, więc staram się uprawiać multitasking podczas przerwy. W trakcie jedzenia próbuję ustalić plan działania na pozostałą część biegu. Zostało nam 115 km. Zakładam, że nie uda mi się tego zrobić szybciej niż w 30 godzin, a skoro jest teraz 14:30 i planuję przespać się cztery godziny, to około 19:00 powinienem być w stanie ruszyć w dalszą drogę.

– Daniel… – zaczynam niepewnie, bo moje zwoje mózgowe nie są w stanie sprawnie tego przeprocesować. – Potrzebuję 30 godzin. Policz 30 godzin od 9 wieczorem… To jest…
– Od 9 wieczorem… To jest… – Mój przyjaciel również zarwał tutaj większość nocek, więc elementarna matma także jemu sprawia drobne problemy i nie zauważa, że zamieniłem 19:00 na 9 wieczorem.
– Od jutra! – wchodzę mu w słowo, mimo że nie wiem, dlaczego nagle przestawiam się na kolejny dzień. Daniel też nie i nigdy bym mu nie uwierzył, że gadałem takie głupoty, gdyby nie nagrywał w tym momencie filmu przedstawiającego moje zawiłe procesy myślowe. Niestety filmik się urywa, a żaden z nas nie pamięta, do jakiej doszliśmy konkluzji. Chyba tylko takiej, że najwyższy czas na drzemkę.

Trzaskamy zadanka z matmy.

Dlatego następnie udaję się do strefy noclegowej. Mimo że jest środek dnia i kłóci się to z moją strategią spania tylko w nocy, to jednak potrafię uczyć się na błędach. Wyciągam wnioski z dwóch błędów logistycznych w Altdorf i Lauterbrunnen. Przede mną jeszcze kawał drogi do Montreux, którego nie jestem w stanie pokonać bez drzemki. Warunki w Adelboden są idealne na spanie, a do następnej bazy życia mam ponad 60 km. Nie zamierzam ryzykować kolejnej drzemki pod chmurką. Stracę część dnia tutaj, ale przynajmniej odpowiednio się zregeneruję.

Proszę Daniela, żeby obudził mnie po czterech godzinach, jeszcze nie wiedząc, że nie uda mi się dowieźć tego planu. Zasypiam dosłownie w tym samym momencie, gdy tylko przykładam głowę do poduszki, jednak po dwóch i pół godzinach parcie w pęcherzu mam tak ogromne, że dyskomfort wybudza mnie ze snu. Tak okropnie mnie ciśnie, że wręcz muszę biec do toalety. To się dopiero nazywa zrządzenie losu. Chciałem odpocząć, a mimo to nawet w trakcie regeneracji zmuszony jestem do biegania. Uznaję, że nie ma sensu kłaść się na kolejne półtorej godziny, więc wracam do Daniela i szykujemy się do przedostatniego etapu Crossing Switzerland.

Jednak skoro ucinam czas potrzebny na sen, Daniel naciska, żebym skorzystał jeszcze ze strefy SPA i wziął sobie masaż. Zaszkodzić, raczej nie zaszkodzi, więc po jeszcze jednym pełnowartościowym posiłku w postaci dokładki lasagne, tostów z tuńczykiem i ciasta z dżemem przechodzę do kolejnej śluzy, w której fizjoterapeuta stara się rozluźnić moje sfatygowane mięśnie nóg. Masaż trwa zaledwie kilka minut, ale jest niesamowicie relaksujący. Mam wrażenie, że gdybym poleżał na stole jeszcze kilka chwil, zapadłbym w kolejną drzemkę. Dobrze, że mój przyjaciel czuwa i już po chwili odprowadza mnie do naszego stolika, żeby zakończyć serwis.

Gabinet masażu.

Po myciu moich stóp w Klausen, przygotowywaniu posiłków i ręcznym praniu przepoconych ciuchów, Daniel zbiera komplet cudów, które zrobiłyby wrażenie nawet na komisji watykańskiej. Na szczęście dla niego, procedura beatyfikacyjna zaczyna się dopiero po śmierci kandydata, więc może nadal bezpiecznie o mnie dbać. Do pełnej poprawy samopoczucia dokłada jeszcze kompletny serwis nóg z przekłuwaniem pęcherzy, oklejaniem podrażnionych miejsc, podaniem szczotki do zębów celem ich umycia i spryskaniem nóg lodem w sprayu.

Muszę przyznać, że chyba nie da się już nic więcej zrobić w ramach pit stopu. To, co dostałem, to pakiet All-Inclusive Ultra VIP+. Aczkolwiek można się kłócić, bo w strefie sanitarnej widziałem zawodnika, który się golił. Moglibyśmy zatem dać Danielowi brzytwę, pędzel do golenia i mianować go zespołowym barberem. Jednak mnie trochę szkoda czasu na takie atrakcje. Uważam, że to jest jak strzał w kolano. Za chwilę czeka nas strome podejście, na którym będziemy się pocić jak myszy, przez co cała podrażniona gęba będzie nieprzyjemnie szczypać.

Wystarczająco dużo części ciała błaga mnie już teraz o jak najszybsze zakończenie tego wariactwa. Nie zamierzam sobie dodawać więcej cierpienia. To, co mam, w zupełności mi wystarcza. Nie przekonają mnie żadne wzniosłe twierdzenia o wyjściu ze swojej strefy komfortu. Moja strefa komfortu spakowała się gdzieś w okolicach Pizolhütte i wróciła do domu, uznając, że to całe Crossing Switzerland to przegięcie pały. Zresztą nie tylko ona. Razem z nią zabrała się cała masa innych rzeczy, które przydałyby mi się na trasie, na czele ze zdrowym rozsądkiem. I tak oto zostajemy tu sami. Tylko ja, Daniel i 115 kilometrów do Montreux, które nadal trzeba jakoś pokonać.

Adelboden żegna.

Related Post

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *