Crossing Switzerland #6 – Rivendell: Vifon

Ściana Eigeru.
Szwajcaria jest pełna miejsc, które opisywane są w popularnych książkach. Kanton Berno, przez który prowadzi trasa Crossing Switzerland, to region, w którym Arthur Conan Doyle uśmiercił Sherlocka Holmesa, a J.R.R. Tolkien znalazł inspirację dla bezpiecznej przystani Elfów, czyli domu Elronda. Ja po dwóch dobach biegu staram się nie podzielić losu tego pierwszego i dotrzeć bezpiecznie do krainy tego drugiego. Rolę Elronda gra tutaj Daniel, a elfie lembasy zastępuje mi Złoty Kurczak Vifon. W tej magicznej krainie udaje mi się również przepołowić bieg – od teraz do mety będzie już bliżej z każdym krokiem. Zapraszam na odcinek, w którym Alpy próbują mnie wykończyć upałem, a ja staram się oszukać własny mózg, wmawiając mu, że spanie jest przereklamowane.

MEIRINGEN → GRINDELWALD: 20 km (206 km)

Siódma rano. Normalni ludzie zmierzają do roboty lub odstawiają dzieci do placówek edukacyjnych. Tymczasem ja kontynuuję swoje zmagania na trasie Crossing Switzerland, domykając właśnie drugą dobę. Dosyć kluczowy moment w tym specyficznym i niesprzyjającym domykaniu czegokolwiek miejscu. Jestem właśnie na jednej z głównych ulic Meiringen i mijam pomnik Sherlocka Holmesa. Dopiero teraz do mnie dociera symbolika tego małego miasteczka. To właśnie tutaj Arthur Conan Doyle domknął historię życia brytyjskiego detektywa. Mam nadzieję, że Crossing Switzerland obejdzie się ze mną bardziej łaskawie. A nawet jeśli nie, to warto pamiętać, że pomimo śmierci, 10 lat później Holmes został wskrzeszony przez autora w kolejnej opowieści. Stało się tak pod naciskiem tysięcy fanów, którzy nie zgadzali się z uśmierceniem ich ulubionego bohatera. Jestem przekonany, że Daniel mógłby wywrzeć równie dużą presję na mnie samym i na Crossing Switzerland, żeby tylko nie domknęła się tutaj nasza przygoda.

Dopiero po zostawieniu w tyle wodospadu Reichenbach, do którego rzekomo spadł Sherlock Holmes, jestem przekonany, że Meiringen nie potrzebuje więcej ofiar. Mogę z czystym sumieniem podążać w kierunku przełęczy Grosse Scheidegg, wzdłuż rzeki o tej samej nazwie co domniemany grobowiec brytyjskiego detektywa.

Trzy godziny snu to zdecydowanie zbyt mało, żeby odpowiednio wypocząć. Jednak przy poziomie wyczerpania, z jakim mierzyłem się, zanim dotarłem do bazy życia, jest to gigantyczna różnica. Idzie mi się lekko, a przynajmniej tak sobie wmawiam, bo pieniący się górski potok emituje tak duży hałas, że nie słyszę ze swojej strony najmniejszego sapnięcia ani stęknięcia. W rzeczywistości muszę wkładać we wspinaczkę całkiem sporo sił, ponieważ szlak pnie się stale pod górę, jednak przychodzi mi to z relatywną łatwością. Chciałbym, żeby dało się mieć takie samopoczucie już do samej mety.

Po dwóch godzinach spokojnej wspinaczki docieram w okolice hotelu Rosenlaui. Kolejna perełka, dla której warto było się fatygować pod górę. To jest właśnie nieprawdopodobne w Szwajcarii. Wędruję sobie zwyczajną spektakularną dróżką alpejską. Z każdym krokiem oddalającym mnie od Meiringen, zabudowań w zasięgu wzroku jest coraz mniej. Oddają miejsce naturze. Góry, wzburzony strumyk, łąki, krowy z dzwonkami. To wszystko zmieszane do kupy powoduje, że od samej obecności człowiekowi cieszy się micha. I nagle, zza zakrętu, wyłania się przede mną budynek, w którym sam Wes Anderson mógłby kręcić Grand Budapest Hotel. Musiałby tylko przemianować swój film na Modest Alpine Hotel.

Chętnie bym pomieszkał.

Hotel Rosenlaui wygląda, jakby pamiętał początki alpejskiej turystyki. Mam wrażenie, że jeszcze będąc w pewnej odległości słyszę jego skrzypiącą pod naciskiem kroków podłogę. To miejsce wygląda tak, jakby zupełnie zapomniało, że czas leci dalej. Z wrażenia siadam na chwilę na ławeczce obok hotelu i zazdroszczę facetowi, który popija kawusię na werandzie, wpatrując się w otaczające go szczyty. Matko i córko, jak cudownie. Posiedziałbym jeszcze. Aż żałuję, że mam tu Crossing Switzerland do przebiegnięcia.

Kolejne dwie i pół godziny zajmuje mi zdobycie przełęczy Grosse Scheidegg i zbieg z niej do Grindelwaldu. Na kilometr przed punktem odżywczym spotykam się z Danielem, który wyszedł mnie powitać na tle prawdziwych alpejskich szczytów. To właśnie stąd widoczna jest północna ściana Eigeru. Wybijająca się prawie dwa kilometry w górę ponad nasze głowy mekka alpinistów sprawia wrażenie muru wystającego z ziemi. Idealna widoczność pozwala nam podziwiać tę gigantyczną skałę w pełnej okazałości. Zwłaszcza że punkt odżywczy w Grindelwaldzie umieszczony jest na parkingu przy restauracji Wetterhorn.

Daniel jak zwykle serwuje mi wsparcie na poziomie mistrzowskim. Sadza mnie na prowizorycznym stanowisku regeneracyjnym w postaci krzesełka turystycznego w cieniu klapy bagażnika Zafiry. Dzięki temu świecące dość intensywnie słońce nie przeszkadza mi tak bardzo. Za stolik robią skrzynki, w których przywieźliśmy jedzenie, a zabiegom pielęgnacyjnym na stopy sprzyja wiadro zimnej wody przyniesione przez mojego przyjaciela. Aczkolwiek łatwo nie jest. Żeby zjeść jajecznicę na tostach, muszę zamykać oczy. W przeciwnym razie panorama Eigeru zapiera mi dech w piersiach i nie pozwala skupić uwagi na niczym innym poza podziwianiem tego przepięknego krajobrazu. Dla samych tych widoków warto było tu przyjechać. Nawet jeśli mielibyśmy nie dowieźć wyniku.

Cudowność chwili psuje jedynie bulion od organizatora. Po przyzwoitym daniu zaserwowanym w Meiringen mam złudne nadzieje, że ta fatalna passa kulinarnych porażek została ostatecznie przerwana. Nic bardziej mylnego. Trzecia baza życia była wyjątkiem potwierdzającym regułę. Tego rosołopodobnego produktu nie da się jeść. Jest tak ohydny, że poddaję się już po pierwszej łyżce. Mam wystarczająco dużo smakołyków od Daniela, więc nie muszę się zmuszać do takiego paskudztwa.

Pozwalam sobie na odrobinę dłuższą regenerację, niż planowałem. Pożeram jajecznicę łyżkami, a krajobraz wzrokiem. Natomiast w duchu cieszę się, że w końcu mamy przepołowiony bieg. Ponad dwieście kilometrów za nami. Stąd już jest bliżej niż dalej. Chciałoby się powiedzieć, że z górki, ale nie ma aż tak dobrze. Owszem, w dół pokonam ponad 13 km, ale najpierw będę musiał się wdrapać 12,5 do góry. Będzie bolało.

Eiger żegna.

GRINDELWALD → LAUTERBRUNNEN: 24 km (230 km)

Obawiam się, że odrobinę przesadziłem z tą przerwą. Rozruch po takim odpoczynku przychodzi mi z ogromnym trudem. Przez pierwsze kilkadziesiąt metrów mogę kompletnie zapomnieć o bieganiu. Zanim organizm pogodzi się z faktem, że ciśniemy dalej, próbuje za wszelką cenę przekonać mnie do pozostania w pozycji siedzącej. Współczuję mu bardzo. Nie ma ze mną lekko. Na szczęście tym razem profil trasy sprzyja rozruchowi, bo nie trzeba podchodzić pod górę. Zanim podejście na przełęcz Kleine Scheidegg zaczyna się na dobre, moje ciało jest już w pełni pogodzone z koniecznością dalszej walki. Wspólnie rozpoczynamy prawie dziesięciokilometrowy atak szczytowy, który wyniesie nas 1 100 metrów wyżej.

Marsz w pełnym słońcu bardzo szybko wypala ze mnie siły witalne. Jest niesamowicie gorąco, a sytuację ratują ujęcia wody, których zagęszczenie zadziwiająco wzrosło. Zupełnie jakby cała masa ludzi przede mną wycierpiała się wystarczająco w upale na tym zboczu, więc żeby ulżyć kolejnym pokoleniom ktoś poustawiał na szlaku miejsca poboru rześkiej wody. Jest ich naprawdę mnóstwo. Nawet ja nie piję aż tak dużo, żeby tankować dosłownie co kilka kilometrów. I nagle doznaję olśnienia. Przecież poza uzupełnieniem bidonów, w takim lodowatym strumieniu można również schłodzić łeb! Dlaczego wpadam na to dopiero trzeciego dnia? Buff na głowie przyjmuje naprawdę sporą ilość cieczy, którą przez kolejne kilkadziesiąt minut stopniowo uwalnia. Ta spływa mi po karku cienkimi strużkami, dając poczucie fantastycznego orzeźwienia, które przy mocniejszych podmuchach wiatru zamienia się nawet w delikatny dyskomfort chłodu. Coś wspaniałego!

Męczę się niemiłosiernie, walcząc z podejściem pod Kleine Scheidegg, a moje wyczerpanie przekształca się w upokorzenie, gdy docieram w okolice Brandegg. Ta niewielka górska osada składająca się z ujęcia wody, placyku zabaw dla dzieci, kilku budynków na krzyż, restauracji i stacji kolejowej dosłownie wgniata mnie w ziemię. Zgadza się, w jednej z najmniejszych miejscowości świata funkcjonuje przystanek pociągowy. Tak się akurat składa, że zbliżam się do przejścia przez tory. W tym samym momencie moją trasę przecina wspinający się pod górę przeszklony balkon na szynach. Czy może bardziej weranda.

Jeżdżący balkon.

Właśnie tak wyobrażałem sobie Szwajcarię, zanim tu przyjechałem. Z tą tylko różnicą, że pociąg powinien być czerwony, a ten jest żółto-zielony. W każdym razie, sunie przed siebie, pokonując nachylenie, na którym fizyka powinna odmówić mu współpracy. Mimo to nie wygląda, jakby kierunek Kleine Scheidegg go męczył, w przeciwieństwie do mnie. Przez okna widać zadowolonych turystów wskazujących palcami na kolejne malownicze szczyty i mknącą pomiędzy nimi gondolkę Eiger Express. Gdyby skierowali palce odrobinę niżej, pomyślałbym, że dyskutują o mnie w duchu „O patrz mamusiu, jakiś pan idzie sobie na piechotę. Dlaczego on nie chce skorzystać z takiej super przejażdżki?”

Chcę! Tylko że w tym momencie jeszcze nie wiem, w jakim kierunku zmierza ten wagonik. Poza tym zgodnie z regulaminem, tę jeżdżącą werandę zdecydowanie można zakwalifikować jako pojazd, więc poruszanie się takowym jest zabronione na Crossing Switzerland. Szach mat. Zostają mi własne siłonochy i pozdrowienie uśmiechniętych dzieci w kolejce oddalającej się ode mnie z charakterystycznym terkotem. To właśnie dzięki niemu pociąg ten jest w stanie poruszać się po stromych zboczach Eigeru. A właściwie to dzięki wypustkom znajdującym się pomiędzy szynami, o które zaczepia się koło zębate pociągu, wydając przy tym specyficzny chrobot.

Kolejka Wengernalpbahn potrzebuje 25 minut, żeby przewieźć pasażerów z Grindelwaldu na przełęcz Kleine Scheidegg. Mi na piechotę ten odcinek zajmuje trzy i pół godziny. W palącym słońcu powraca do mnie znużenie, które w zadziwiający sposób obciąża mi powieki. Ich ciężar z czasem staje się nie do wytrzymania, dlatego momentami przechodzę w tryb autopilota, idąc przed siebie z zamkniętymi oczami. Co kilkadziesiąt kroków muszę rozdziawić paszczę na tyle szeroko, żebym mógł połknąć wszystkie te wspaniałe, otaczające mnie krajobrazy. A przynajmniej próbuję, ale fizyka po raz kolejny wygrywa. Nie da się pochłonąć całej Szwajcarii, mimo że bardzo bym tego chciał, dlatego kończy się na klasycznym ziewaniu.

W drodze na Kleine Scheidegg.

Dokładnie o godzinie 15:00, kiedy udaje mi się zdobyć przełęcz Kleine Scheidegg, całe zmęczenie znika, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Znajduję się w samym środku alpejskiego wszechświata. Do tej pory wszystkie najbardziej spektakularne widoki sprowadzały się do jednego konkretnego kierunku. Przede mną była majestatyczna góra, obok mnie piął się do góry ogromny wodospad albo za mną roztaczał się widok na spektakularną dolinę. Na Kleine Scheidegg człowiek dosłownie wariuje i dostaje oczopląsu. Nie wiadomo, w którą stronę się patrzeć, bo wszystkie widoki dosłownie wycinają z butów, zostawiając na miejscu same skarpetki.

Za plecami mam Grindelwald. Z tej wysokości ta relatywnie spora miejscowość alpejska wydaje się zaledwie plamką na tle soczyście zielonej doliny pokrojonej niezliczoną ilością ścieżek turystycznych.

Po lewej stronie mam alpejskie szczyty z prawdziwego zdarzenia. Czterotysięczniki pokryte lodowcem, próbujące schować się za Eigerem, wybijającym się na 3 970 metrów, pozwalają na własnej skórze odczuć potęgę gór. W ich kierunku prowadzi oddzielna linia kolejowa Jungfraubahn, dzięki której w zaledwie pół godziny można znaleźć się półtora kilometra wyżej i podziwiać widoki niedostępne dla zwykłych śmiertelników.

Po prawej ciągnie się kolejne, ale już znacznie niższe pasmo górskie, na zboczach którego osadzono infrastrukturę dla zdobywców przełęczy Kleine Scheidegg. Hotel, restauracje, schroniska, wieża widokowa. Każdy obiekt zaprasza do siebie. Najlepiej z lornetką, żeby zasiąść wygodnie w fotelu, zamówić coś do jedzenia i delektować się fenomenalnym krajobrazem.

Przede mną rozpościera się istna zminiaturyzowana makieta Szwajcarii. Agresywny spadek w kierunku jeszcze jednej spektakularnej doliny usianej drewnianymi chatami pasterskimi. To drugie miejsce, na które czekałem z niecierpliwością, zanim w ogóle tu przyjechałem, a możliwość zobaczenia tego na własne oczy pozwala mi definitywnie spędzić sen z powiek.

Riven… yyy… znaczy się Dolina Lauterbrunnen.

Mam to szczęście, że mogę schodzić z Kleine Scheidegg za dnia. Jednak oczyma wyobraźni widzę obok siebie Bilbo Bagginsa z ekipą trzynastu krasnoludów i czarodzieja Gandalfa, którzy chwilę przede mną osuwali się i ześlizgiwali krętą, spadzistą dróżką w tajemniczą dolinę Rivendell. Zgodnie z relacją Tolkiena, w miarę jak schodzili niżej, ogarniało ich ciepło, a zapach sosen tak upajał, że Bilbo co chwila kiwał się w siodle i mało brakowało, a byłby spadł, a przynajmniej rozbił o szyję kucyka. Zjeżdżali w głąb doliny i serca im rosły, gdy wychynęli w końcu na otwartą polankę tuż nad brzegiem strumienia. Trafili na dolinę ciasną, zamkniętą stromymi ścianami, otwierającą się znienacka u ich stóp, a po drodze mijali szczeliny wąskie, głębokie i huczące od wodospadów.

Rzekomo tą samą drogą ponad sto lat temu przechadzał się John Ronald Reuel Tolkien. Nie ma na to bezpośrednich dowodów, a sam pisarz nigdy nie przyznał, jakoby cokolwiek łączyło Lauterbrunnen z doliną Rivendell, jednak najwierniejsi fani legendarnego autora Władcy Pierścieni wskazują właśnie tę dolinę jako inspirację dla siedziby Elfów i lokalizacji Ostatniego Przyjaznego Domu. Nie jestem wystarczającym fanatykiem twórczości Tolkiena, żeby z tym dyskutować. Zakładam że ludzie, którzy przekładają istnienie Eru Ilúvatar, twórcy wszechświata, którego częścią jest Śródziemie, ponad Odyna, Peruna, Allaha, Jahwe czy jakiekolwiek inne najwyższe bóstwo, wiedzą, co mówią i hipoteza ta nie została wygenerowana przez sztuczną inteligencję.

Mimo wszystko na własne oczy nie jestem w stanie tego zweryfikować. Nie znam na pamięć Hobbita, z którego pochodzi przytoczony fragment o wędrówce niziołka, krasnoludów i czarodzieja w głąb doliny Rivendell. Chyba wolę Gwiezdne Wojny. Tutaj w zupełności wystarczy mi mit wąskiej doliny otoczonej pionowymi skałami i huczącą w dole rzeką, do której spadają liczne wodospady. Na samym jej dole mogę zidentyfikować się z Bilbem i rzucić pod nosem jego słynną kwestię – „Hm! Pachnie mi tu elfami”.

Od czasu wizyty Tolkiena, Lauterbrunnen zmieniło się nie do poznania. Wówczas to miejsce świeciło pustkami i rzekomo dlatego Gandalf Szary ciągle kręcił głową, wystawiał brodę to w lewo, to w prawo, wypatrując ścieżki, która zaprowadziłaby kompanię Thorina do hacjendy Elrona. Niełatwo było znaleźć ostatni przyjazny dom po zachodniej stronie Gór Mglistych. Dzisiaj zlokalizowanie czwartej bazy życia również nie należy do najłatwiejszych, ale wynika to z gąszczu drewnianych budynków oraz braku czarodzieja w roli pacemakera. Na szczęście ślad GPX wgrany do zegarka nie pozwala nie trafić szczęśliwie do celu.

W poszukiwaniu hacjendy Elronda.

Rivendell było ostatnim bezpiecznym miejscem w Śródziemiu przed wyruszeniem w kierunku Gór Mglistych. Władający tym miejscem półelf Elrond dbał o to, aby każdy wędrowiec mógł w jego progach znaleźć gościnę, jedzenie i łóżko. Tak samo Lauterbrunnen jest ostatnią bezpieczną przystanią przed wyruszeniem w najwyższe partie trasy Crossing Switzerland. Co więcej, mam tu swojego prywatnego Elronda pod postacią Daniela, który zadba o to, żebym ruszył w dalszą drogę w jak najlepszym stanie. Ta sytuacja do złudzenia przypomina historię wyjętą z tolkienowskiego Hobbita. Daniel, niczym Elrond przewodzący elfom, stoi na czele naszego supportu. Istny pan i władca na krańcu świata, zwłaszcza że zespół ten liczy tylko jedną osobę, czyli jego samego.

Idealnie pasuje tu fragment Hobbita w przełożeniu Marii Skibniewskiej: (Daniel) Miał rysy twarzy szlachetne i piękne jak władca elfów, był silny jak wojownik, mądry jak czarodziej, dostojny jak król krasnoludów, a łagodny jak pogoda latem. Imię jego spotyka się w wielu opowieściach (zwłaszcza tych opisanych przeze mnie na moim blogu), ale w dziejach wielkiej przygody Bilba (znaczy się mojej) odegrał rolę dość małą (no tu akurat jest mała nieścisłość, bo dobry support to klucz do zwycięstwa), choć ważną (z kolei tu w pełni się zgadzam), jak się przekonacie, jeżeli doczytacie tę książkę (w sensie moją opowieść o Crossing Switzerland) do końca. W domu Elronda każdemu było dobrze, czy kto lubił jeść, czy spać, czy pracować, czy opowiadać różne historie, czy śpiewać, czy po prostu siedzieć i rozmyślać, że też wszystko to po trosze łączyć w przyjemną całość (czyli pełny asortyment zainteresowań ultrasów podczas ich zmagań na trasie). Nic złego nie miało dostępu do tej doliny (no może poza zmęczeniem i zakwasami).

Bilbo Baggins, Thorin Dębowa Tarcza, cała jego kompania oraz Gandalf Szary spędzili w Rivendell dwa tygodnie z górą. W tym czasie pokrzepili siły już w ciągu paru pierwszych dni. Zreperowali ubrania, wygoili sińce, odzyskali humor i otuchę. Wypełnili sakwy zapasami żywności, lekkiej, ale dość posilnej, by mogli przetrwać ciężki marsz przez górskie przełęcze. Taka regeneracja z pewnością pozwoliłaby mi pokonać pozostałą część Crossing Switzerland na lekko. Niestety nie mogę sobie na to pozwolić. Limit czasu na pokonanie tej trasy to 176 godzin. Tydzień z małym hakiem. A ja jestem w drodze już od dwóch i pół dnia. Co więcej, potrzebuję mniej więcej drugie tyle, żeby dotrzeć do Montreux. Musimy się znacznie bardziej sprężać w trakcie tego przystanku.

Zaledwie w czterdzieści minut udaje mi się wziąć prysznic, przebrać w świeże ciuchy, posmarować stopy Sudocremem i zjeść zupę z jajkiem oraz tostami, przygotowaną przez mojego prywatnego Elronda, ponieważ to, co mają w swojej ofercie Elfy z Crossing Switzerland niestety po raz kolejny nie nadaje się do spożycia. Choć muszę przyznać, że nie jest najgorzej, bo przynajmniej ciasto drożdżowe z dżemem bardzo przyjemnie wieńczy wytrawny posiłek. Nie smakuje, jakby było z proszku, i zapewnia mi odrobinę więcej zapasowej energii, zanim ruszę w dalszą część trasy.

Serwis.

Zostaje jeszcze ustalić kwestię drzemki. Jeszcze kilka chwil wcześniej prawie zasypiałem na stojąco i jestem przekonany, że dłuższa przerwa dobrze by mi zrobiła. Jednak zmrok zapadnie dopiero za jakieś cztery godziny. Trochę szkoda dnia na takie przyziemne błahostki jak sen. Do kolejnego punktu odżywczego mam 24 km. Być może udałoby mi się dotrzeć tam zaraz po zachodzie słońca i być może będą tam materace. Wówczas mógłbym przebejować godzinkę w spartańskich warunkach podczas nocy. Trochę dużo tych „być może”, ale Daniel nie protestuje. Drzemki to moja decyzja.

Mówią, że człowiek uczy się najlepiej na własnych błędach. Jednak, żeby mógł wyciągnąć z nich jakiekolwiek wnioski, musi być w miarę sprawny na umyśle. Moje zwoje mózgowe nie do końca się stykają po 57 godzinach w trasie, więc nie jestem w stanie dostrzec, jak nierozsądną decyzję właśnie podejmuję. Sprzedaję sobie to wszystko w taki sposób, że ma to nawet sens. Przynajmniej dla tak otumanionego ultrasa, jakim w danym momencie jestem. Już raz przejechałem się na deprywacji snu, co odbiło się czkawką na mojej dalszej predyspozycji. Obiecałem sobie, że od tego momentu będę się pilnować i nie pozwolę sobie doprowadzić się do takiego stanu jeszcze raz.

Niestety tak to już jest na ultra. Pogadałem sobie sam do siebie, naobiecywałem jak politycy w kampaniach wyborczych, a potem rżnę głupa, że przecież nic takiego nie mówiłem. Będę tego żałować. Jednak przekonam się o tym dopiero za jakiś czas. Tymczasem zbieram manatki i przygotowuję się do wyjścia z bazy.

Na odchodne Daniel wzorem najbardziej uczynnych Elfów dba również o moje wyposażenie na szlaku. Poza standardowym uzupełnieniem bidonów i przekąsek, wręcza mi jeszcze jeden mały pakunek. Drużyna Pierścienia, opuszczając Lórien, leśne królestwo Galadrieli, otrzymała na drogę specjalny elfi chlebek zwany powszechnie Lembasami. Pokarm ten w nadprzyrodzony sposób pozwalał utrzymać siły wędrowca przez cały dzień marszu. Ja od mojego Elronda otrzymuję podobny produkt. Zupka błyskawiczna Złoty Kurczak Vifon. Skład raczej odrobinę słabszy niż elfie placki, ale struktura podobna. Też sucharki, tylko bardzo małe. Zazwyczaj lepiej zalać je wrzącą wodą, żeby odrobinę zmiękły, ale w desperacji można je cisnąć również na surowo. Ze zdziwieniem wpatruję się w Daniela, który, będąc w trybie zadaniowym, nie akceptuje sprzeciwu i nakazuje mi spakować danie błyskawiczne. Bierz, zjesz sobie na punkcie, skoro tutaj wszędzie takie gówno dają. Ja na kolejny nie dojadę, bo to wysoko w górach.

Ktoś musi zrobić pranie, żeby ktoś inny mógł sobie pobiegać.

Related Post

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *