Druga doba biegu. Crossing Switzerland rozkręca się na dobre. Jest to bardzo szerokie stwierdzenie obejmujące swoim zasięgiem całą masę rzeczy. Są pierwsze kryzysy uprzykrzające życie, udaje mi się znaleźć śnieg w środku lata, dochodzi też presja, żeby zdążyć do toalety po wielogodzinnym wysiłku. To wszystko w nieprawdopodobnie pięknej scenerii popycha mnie do przodu, żebym mógł dotrzeć do granic swoich możliwości, a następnie je przekroczyć i poznać smak napierania do upadłego. Są też bunkry, więc jest „naprawdę fajnie”. Dużo biegania, któremu towarzyszą przemyślenia zbyt absurdalne, żeby je poruszać na co dzień. Co innego podczas biegu po Alpach na dystansie 400 km. Część z nich zdradzę. Resztę zostawiam w górach.

ALTDORF → BLACKENALP: 17 km (137 km)

Pierwsze dwa kilometry to lawirowanie przez wąskie uliczki starego miasta. Nie skupiam się za bardzo na nawigacji, próbując równocześnie zapewnić sobie przepak w kolejnej bazie życia. Skoro już pozyskałem numer telefonu do Paula przy okazji zgubienia nadajnika GPS, męczę go o pomoc w odnalezieniu moich fantów. Podkręcam odrobinę dramaturgię, podkreślając, że bez tego worka nie jestem w stanie wygrać biegu. Przynęta działa, Paul połyka haczyk i zapewnia mnie, że zrobi wszystko, co w jego mocy, żeby go odnaleźć.

Nos wklejony w telefon i nawigowanie na autopilocie utrudniają mi utrzymanie kursu. Nawet nie zauważam, w którym momencie zbaczam z trasy. Całe szczęście, bilans w przyrodzie musi być zachowany i coś musi zrównoważyć niepowodzenia ostatnich chwil. Za plecami słyszę czyjeś okrzyki jednoznacznie wskazujące, że coś jest nie tak. Odwracam się i widzę gościa wskazującego mi prawidłowy skręt na trasie, który przegapiłem kilkadziesiąt metrów wcześniej. Tragedii nie ma, bo nadal jesteśmy w mieście, więc nie muszę się cofać pod górę. Przyśpieszam kroku i zrównuję się z moim wybawcą, który oszczędził mi ponadprogramowych kilometrów.

Gość przedstawia się jako Roman. Jest Szwajcarem i żywym dowodem na to, że ultra to choroba nieuleczalna. Ma na swoim koncie ponad sto biegów na dystansie większym niż sto mil, a w samym Crossing Switzerland bierze udział po raz trzeci. Tak! Ludzie sobie takie rzeczy robią z własnej woli wielokrotnie. Trochę mi wstyd przyznawać przed nim, że to jest moje zaledwie dwudzieste ultra, jednak Roman promieniuje pozytywną energią i nie uważa tego za powód do wstydu. Wręcz stara się wyolbrzymić moje sukcesy, podkreślając przy okazji, że wyglądam świetnie, więc dobrze to wróży. Całość podsumowuje pytaniem, czy chcę z nim pobiec ten drugi bieg.

Nie mam pojęcia, o co mu chodzi. Byłem przekonany, że zapisałem się na pojedyncze wyzwanie. Romek wcale nie zaprzecza. Okazuje się, że ekipa tego biegu organizuje równocześnie Montreux Trail Festival tydzień po rozpoczęciu Crossing Switzerland. Sześć biegów na dystansach od 8 do 100 km do wyboru. Nic nadzwyczajnego, gdyby nie jedna opcja dla najbardziej niewyżytych ultrazboków. Każdy, kto dobiegnie na metę Crossing Switzerland nie później niż piątek, może w ramach nagrody wystartować dodatkowo w biegu na 100 km w ramach wspomnianego festiwalu.

– Poczekaj… poczekaj… – nie mieści mi się to w głowie, muszę się upewnić, czy dobrze zrozumiałem. – Czyli przebiegłeś 400 km przez Alpy, na mecie ktoś się Ciebie zapytał, czy chcesz polecieć jeszcze dodatkowe 100 i powiedziałeś, że w sumie czemu nie?!
– No tak… – Odpowiada mi Romek z uśmiechem tak szerokim, że widać w nim dziury po ekstrakcji ósemek.
– What’s wrong with you?! – Ja już na tym etapie zastanawiam się, czy dam radę dolecieć do mety, a koleś bawi się tym, opowiadając mi, jak tutaj jest fajnie. Skoro dawali, to trzeba było brać. Nie śpieszyło mu się do domu, więc uznał, że dlaczego nie.

Chryste Panie! Ja wiem, że ultra to choroba postępująca, ale tak zaawansowanego stadium jeszcze nie widziałem. Pytam się go, czy można mu jakoś pomóc, ale to najwyraźniej przypadek beznadziejny. Roman ponownie wybucha gromkim śmiechem i zapewnia, że czeka mnie podobny los po przebiegnięciu Crossing Switzerland. Nie „jeśli” dobiegnę. Nie ma już odwrotu. „You look strong, my friend!”, podsumowuje mój nowo poznany towarzysz.

Motywacja buzuje mi w głowie. Chyba zaraz mnie rozsadzi od tych Romkowych gadek motywacyjnych. Nakręcił mój nastrój do granic możliwości, więc przechodzę do truchtu i zachęcam go do wspólnego biegu. On natomiast zostaje w tyle i dodaje, że na razie będzie tylko szedł, ale żebym nie czekał na niego. Płaskie go nudzi. Wyżej z pewnością nabierze wiatru w żagle.

Zostawiam sympatycznego Szwajcara w tyle i ruszam głębokim wąwozem pod górę w kierunku przełęczy Surenen. Ścieżka z wydrążoną koleiną prowadzi w kierunku zachodnim przez sam środek wzniesienia. Znajdujące się już dosyć wysoko słońce ma mnie wystawionego jak na patelni i bezlitośnie smaga swoimi promieniami po każdym odkrytym elemencie mojego ciała. Poprzedniego dnia było po prostu ciepło, jednak dzisiaj temperatura naprawdę daje się we znaki. A jeszcze nie ma nawet południa. Pokonanie dwóch kilometrów do góry w takich warunkach będzie nie lada wyzwaniem.

Droga dłuży mi się niemiłosiernie. Wrażenie orzeźwienia po prysznicu w Altdorf już dawno odeszło w niepamięć. Zmęczenie i znużenie dają o sobie znać, wymuszając zwolnienie kroku. Ten czternastokilometrowy odcinek zajmuje mi niecałe cztery godziny. Pomimo usilnych prób przyśpieszenia, zwyczajnie brakuje mi sił na podkręcenie tempa. Jedynym pocieszeniem jest lekkie zachmurzenie i zdecydowane obniżenie temperatury wraz ze wzrostem wysokości. Gdy doda się do tego delikatnie hulający pomiędzy pobliskimi szczytami zefirek, zaczynam się zastanawiać, czy przypadkiem już czas wyciągnąć kurtkę z plecaka.

Przed samą przełęczą Surenen, gęsta mgła kompletnie zakrywa niebo i zdecydowanie ogranicza widoczność, a rozległe połacie zielonej trawy przykryte są przez… no właśnie… co to jest? Niby białe, ale nie do końca. Coś, co swoją barwą przypomina białe skarpetki mojego syna. Niegdyś olśniewające swoim blaskiem, teraz wyglądają jak zużyta ściera kuchenna, która została przeznaczona na podkładkę pod kapiący olej samochodowy w garażu. Są w takim stanie, że określenie „brudne” to dla nich komplement. Nie mam pojęcia, jak nazwać taki kolor. Rodzice małych dzieci opisują to czymś w rodzaju „Jezus Maria, gdzieś ty wsadził te nogi?!” jednak do dzisiaj nie wiem, jak to wyjaśnić osobie bezdzietnej.

Taki właśnie widok potocznie nazywanej brudnej bieli rozpościera się teraz przede mną. Śnieg! Zdecydowanie nie jest to świeży opad. Z pewnością leży tu już od jakiegoś czasu, co przełożyło się na jego niezachęcającą do robienia aniołków barwę. Jednak ewidentnie jest to śnieg. Dla organoleptycznego potwierdzenia tej tezy sprawdzam, czy da się ulepić z niego kulkę. Eksperyment kończy się fiaskiem, ale tylko dlatego, że jest on z wierzchu strasznie zbity i sprawia wrażenie wyschniętego. Lizał nie będę, żeby ostatecznie dowieść, że to naprawdę zmrożona forma opadu atmosferycznego. Wystarcza mi sam dotyk i nieprzyjemne odczucie zimna, gdy biorę go do rąk. Szkoda, że nie było go w połowie tego morderczego podejścia. Wówczas chętnie bym się nim wysmarował dla ochłodzenia, nawet pomimo jego niezachęcającego widoku.

Równo o czternastej zdobywam przełęcz Surenen. Na wysokości 2 300 m n.p.m. klimat jest zdecydowanie bardziej surowy. Niebo prawie w całości zaszło chmurami, a mocniejsze niż dotychczas powiewy wiatru zniechęcają do biwakowania i wręcz sugerują, że już najwyższy czas schodzić w dół. Zupełnie nie zważam na te sugestie. Wejście dwa kilometry powyżej Altdorfu strasznie dało mi w kość. Pod koniec zupełnie nie miałem sił przebierać nogami i wlokłem się jak dżdżownica. Checkpoint zdobyty, więc zasłużyłem na odpoczynek. Odpakowuję kolejny batonik, siadam na trawce, żeby ekspozycja na wiatr była mniejsza niż w przypadku wykorzystania leżących tutaj głazów i karmię oczy przepięknymi widokami, a żołądek przystępną ilością kalorii.

Za plecami mam wybijające się ponad chmury góry z lodowcem. Przede mną równie strzeliste stożki, z których układam odzwierciedlenia codziennych kształtów. Tam jest piramida. A tam pasta do zębów. Zapewne do mycia tego zęba, który wystaje obok. O! Jest też wieloryb. Wszystkie te szczyty okalają dolinę Surenentall, w którą teraz muszę zbiec. W oddali bardziej zielona niż słynne tło z Windowsa XP, broni swojego dostępu agresywnym zejściem usłanym niezliczoną ilością luźnych kamieni, leżących na żwirowej nawierzchni. To nie będzie łatwa podróż w dół. Krótki brak uwagi i utrata przyczepności murowana. Jednak innej drogi nie ma. Głęboki wdech i jestem gotów na zbieg do punktu odżywczego.

Gdy tylko ruszam w dół, wiatr rozgania większość chmur nade mną i słońce na powrót daje mi się we znaki. Niestety, pędem powietrza nie jestem w stanie się schłodzić, ponieważ muszę pilnować każdego stawianego kroku. Po ponad pół godzinie jestem zaledwie trzy kilometry dalej, w okolicach górskiej chatki. Gdzieś tu powinien być punkt odżywczy, ale mała tabliczka informująca, że tutejszy sklep jest otwarty i zachęcająca do zakupu serów alpejskich lub jogurtów, oraz brak logo Crossing Switzerland utwierdzają mnie w przekonaniu, że to jeszcze nie tutaj. Siadam na ławeczce przy studni, żeby dać nogom chwilę wytchnienia, i powolnym ruchem wyciągam swoje bidony. Bijące obok źródełko rześkiej wody aż prosi o zatankowanie nią moich softflasków.

Gdy już mam się podnieść, z małej szopy, stojącej naprzeciw sklepu z serkami wychodzi starszy jegomość i pyta łamaną angielszczyzną, czy nie chciałbym się orzeźwić. Nie kryjąc zdziwienia, unoszę obie brwi. Facet ewidentnie zaprasza mnie do stojącej obok obory. Wokół ani żywej duszy, oczywiście poza krowami. Może jakbym się darł, to z tego sklepu ktoś mnie usłyszy, ale teoria o szwajcarskim Kubie Rozpruwaczu w okolicach Blackenalp jest chyba mocno naciągana. Tylko co on ode mnie chce, że mnie ciągnie do budynku gospodarskiego? Niemniej na hasło „Food”, wstaję jak zahipnotyzowany i podążam za starszym panem. Oby tylko nie chodziło mu o wołowe sushi.

Przekraczam progi obory i moim oczom ukazują się stoły zastawione przekąskami. Pytam, czy to Blackenalp, a przemiły dziadek tylko kiwa głową z uśmiechem. Punkt odżywczy. W oborze. Wywijam dolną wargę i wyginam usta w podkówkę, wyrażając moje zdziwienie pomieszane z wyrazami uznania. Trochę już biegam i różne dziwne rzeczy widziałem, ale paśnika w pensjonacie dla krów jeszcze nie. W sumie to i tak lepiej niż w chlewie. Są jakieś plusy. Niemniej jeśli ilość much w Alp Ramin była dla mnie nie do przyjęcia, to ten przybytek jest najwyraźniej dla tego gatunku rajskim hotelem w opcji All-Inclusive. Ciepło, żarcie, przynajmniej to dla much, na każdym kroku, do tego ochrona przed warunkami atmosferycznymi, a teraz jeszcze postawili dodatkowe smakołyki, niby dla ultrasów, ale dla much też nie zabraknie.

Z lekkim obrzydzeniem patrzę na stosy owoców i suszonego mięsa, na których pasą się latające owady. Starszy pan, widząc moje zawahanie, proponuje zupkę. Zupkę? Zawsze! Bardzo chętnie! Z makaronem? Tak! Tak! Z makaronem! W jakiś zadziwiający sposób z mojej głowy wyparowują wspomnienia o ofercie gastronomicznej ze wszystkich poprzednich punktów, a w ich miejsce wjeżdża wyobrażenie o przepysznym, aromatycznym i gęstym bulionie z kluseczkami.

Jeszcze szybciej, niż ta wspaniała wizja powstaje w mojej głowie, czar pryska, a w moich rękach ląduje miska wypełniona dokładnie takim samym wywarem instant jak w Obererbs. Jedyna różnica to brak gnocchi. Zamiast nich w zupie pływa coś, co wolontariusz nazwał makaronem, ale chyba tylko przez pomyłkę. Być może jego angielski jest na bardzo podstawowym poziomie. Wizualnie przypomina to krótkie paluszki do chrupania. Z tą tylko różnicą, że paluszki po zetknięciu z parującą cieczą namiękają i robią się papkowate jak wata, a to cholerstwo jest twarde jak kamień. Nie mam pojęcia, jak oni to zrobili, ale nie da się tego jeść. Głównie z obawy o połamanie sobie zębów. Aczkolwiek walorów smakowych też brak.

Dopiero w tym momencie dociera do mnie, że starszy pan, który mnie zaprosił w skromne progi tego przybytku, jest w rzeczywistości wolontariuszem. I to takim z prawdziwego zdarzenia. Widząc moje zniesmaczenie zupą, zaczyna proponować alternatywę. Może ciasteczko? A może ser żółty? A może trochę szyneczki? Galaretkę? Mamy też żele! I pomarańcze! I czekoladę! A może wody ci dolać? Albo izo?

Z niedowierzaniem wpatruję się w mojego rozmówcę. Takiego wsparcia jeszcze tu nie widziałem. Nie licząc tego, które dostaję od Daniela, ale to swój człowiek jest. Natomiast na wolontariuszy za bardzo nie mogę liczyć. A tutaj? Dosłownie brak mi słów. Po części dlatego, że gość mnie totalnie zaskakuje, a poza tym, bo nie do końca mam ochotę dojadać po muchach. Ostatecznie decyduję się na żel energetyczny, bo przynajmniej mam pewność, że nikt go wcześniej nie jadł i kilka pomarańczy. Te ostatnie wykopuję z samego dna miseczki, starając się wybrać tylko te kawałki, które są przykryte przez inne.

Miło się siedzi, poziom wsparcia w Blackenalp naprawdę zadziwiający i chętnie bym tu sobie jeszcze trochę odpoczął. Szkoda tylko, że garkuchnia nie dowiozła. Jak zwykle. Można zatem powiedzieć, że kulinarnie jest stabilnie. Mimo to, cokolwiek zjadłem, zapasy wody uzupełniłem, więc nie ma sensu tracić tu więcej czasu. Crossing Switzerland czeka!

BLACKENALP → ENGELBERG: 13 km (150 km)

Przede mną jeden z najbardziej łaskawych odcinków na trasie. Delikatne nachylenie w dół na długim, ponad dwunastokilometrowym odcinku. Nawet nie ma się jak zmęczyć na takim fragmencie. Trzeba jedynie pamiętać, żeby nie dać się ponieść fantazji. Staram się utrzymać rozsądne tempo, które pozwoli mi nie ubić czworogłowych mięśni ud. Będą mi jeszcze bardzo potrzebne. Taki dystans z górki można spokojnie pokonać w godzinę, jednak mi droga do Engelbergu zajmuje prawie drugie tyle. Choć z pewnością poszłoby mi szybciej, gdyby nie spektakularne widoki, obok których co chwilę zatrzymuję się i próbuję je uwiecznić.

Poza urwistymi, pionowymi skałami otaczającymi mnie ze wszystkich stron, widoki umilają mi potężne wodospady, którymi woda spływa ze stromych gór i rozpryskuje się u podstawy, tworząc charakterystyczną mgiełkę. Wokoło pasą się wszechobecne krowy, do których zdążyłem się już przyzwyczaić, jednak to właśnie tutaj spotykam jeszcze jednego mieszkańca Alp, który samą swoją obecnością poprawia mi humor. Świstak! Wychyla się sponad trawy i albo kibicuje zawodnikom na trasie Crossing Switzerland albo… Rozglądam się wokoło i na próżno szukam tej niskiej alpejskiej chatki, w której krowa i bernardyn obsługują linię produkcyjną czekolady Milka.

Najwyraźniej nie ogarnęli, że pracownik odpowiedzialny za zawijanie tabliczek w sreberka opuścił swoje stanowisko. A może to nie jego wina? Może to bernardyn zmienił profesję, linia produkcyjna została bez wykwalifikowanej kadry i w konsekwencji świstak nie miał czego zawijać w sreberka. Przecież Carl Russ-Suchard stworzył markę Milka w 1901 roku. Zatem fabryka musiała działać pełną parą od ponad stu lat. Z kolei mnisi z klasztoru na Wielkiej Przełęczy Świętego Bernarda hodowali bernardyny już od drugiej połowy XVII wieku. Istnieje więc duże prawdopodobieństwo, że pies z fabryki Milki postanowił się nawrócić i zaciągnął się w szeregi hospicjum. Robota znacznie lżejsza niż praca przy taśmie produkcyjnej, zwłaszcza że od 1955 roku górskie ratownictwo przeszło na helikoptery i mniejsze psy, a hodowla w klasztorze była kontynuowana jedynie ze względu na tradycję.

Może nie do końca trzyma się kupy ta teoria. W końcu do Wielkiej Przełęczy Świętego Bernarda jest stąd dobre 140 km i to w linii prostej. Ale przecież ja, chłopek z Piastowa płaskiego jak stół bilardowy, biegnę przez Szwajcarię 400 km. Zatem wychowany w górach bernardyn tym bardziej jest w stanie dojść na piechotę do wspomnianego wcześniej klasztoru. No ale druga sprawa, że fabryki Milki również brak w zasięgu wzroku. Wszędzie tylko wodospady, strzeliste szczyty, zielona trawka i strumyczki. Alpejska monotonia pełną gębą.

Po miłym i spokojnym truchcie, przed siedemnastą wbiegam do Engelbergu. Jeden z najpopularniejszych szwajcarskich kurortów wita mnie zadziwiającą ilością turystów. Do tej pory na szlakach mijałem pojedyncze osoby, a w miasteczkach bywałem poza godzinami szczytu. Wprawdzie nie jest to Marszałkowska w Warszawie, jednak zaraz po minięciu cmentarza, wchodzę na Dorfstrasse – absolutne serce Engelbergu i jego główny trakt. To właśnie tutaj, pośród butików, sklepików, kawiarni, restauracji i hoteli, skupia się całe życie turystyczne. Wyłożona kostką brukową ulica zabudowana jest gęsto eleganckimi budynkami, które zapraszają do siebie przechodniów, a tych na deptaku nie brakuje.

Lawirując pomiędzy wspierającymi biegaczy ludźmi, docieram po chwili do mojego celu. Budynek sprzed ponad 150 lat, w którym mieści się Hotel Engelberg, w niczym nie przypomina poprzednich punktów odżywczych. Po paśnikach pod chmurką, na hali sportowej i oborze dla krów, spocony i śmierdzący wbijam do hotelu, który swoim wyglądem sugeruje, że pomyliłem adresy. Tylko logo Crossing Switzerland przed wejściem przekonuje mnie, że nie muszę zawracać.

W jadalni na piętrze, która została przeznaczona do obsługi uczestników biegu, już czeka na mnie Daniel z ciepłym posiłkiem. Po raz kolejny, naiwnie dajemy szansę organizatorom. Jajko sadzone podane z polentą i wielkim kawałkiem gotowanej szynki pozostawia wiele do życzenia, jednak tym razem odpuszczam tylko węgiel i białko. Aczkolwiek nie ma co się oszukiwać, na samych jajkach sadzonych daleko nie zajadę. Bez własnego supportu i jedzenia bardzo bym się tutaj popłakał. Co więcej, do hotelu Engelberg nie dało się podjechać samochodem. Daniel musiał zostawić auto kilkaset metrów dalej na publicznym parkingu i przytargać na plecach cały nasz ekwipunek. A niejednokrotnie przekonałem się, że jedzenie z trudem przyniesione na plecach smakuje dużo bardziej wybornie niż posiłek w restauracji w porze lunchu. Wystarczy wejść na Giewont z Zakopanego, a po kilku godzinach wędrówki skosztować na górze przygotowanej samodzielnie kanapki z pasztetem i ketchupem. Przebija nawet obiad u babci.

Kilkadziesiąt minut później mam za sobą mycie nóg, zmianę ubrania i jedzenie. Już powinienem się zbierać w dalszą drogę, gdyby nie Jacek. Również dotarł do Engelbergu i decyduje się na drzemkę, bo hotel udostępnia również swoje pokoje strudzonym ultrasom. Nie to, że prowizoryczna leżanka na zbiorowej hali, do której potrzebna jest własna poduszka i kocyk albo śpiwór. Prawdziwe łóżko. Z materacem. W pokoju dwuosobowym. Kuszące.

Tyle że nadal jest jasno. Zmrok zapadnie za niecałe cztery godziny. Do bazy życia mam ponad 35 km. Z pewnością nie zdążę tam za dnia, ale może uda się dotrzeć do celu przed północą. Dzięki temu mógłbym przespać część nocy. Z drugiej strony możliwość przymknięcia powiek już teraz i to w cywilizowanych warunkach uzmysławia mi, jak bardzo przydałaby mi się drzemka. Jestem na nogach od 33 godzin, a one pokonały już 150 km i bardzo domagają się odpoczynku.

Spoglądam na Daniela, ale on tylko patrzy na mnie wymownie. Moja decyzja. On się dostosuje. Rozum nawet się nie zastanawia i uparcie podkreśla, że dalsze kontynuowanie biegu nie ma nic wspólnego z rozsądkiem. Aczkolwiek już zapisanie się na Crossing Switzerland samo w sobie do rozważnych decyzji nie należało. Mózg ma tylko jedno przesłanie – trzymaj się planu. Ten zakłada spanie w bazach życia, gdzie równocześnie można się wykąpać. Z drugiej strony ten plan już dawno się posypał, ponieważ przewidywał również drzemkę w Altdorf, którą pokrzyżowało zgubienie mojego przepaku. Co robić? Co robić?

Crossing Switzerland brutalnie mi udowadnia, że życie to nie sztuka planowania, tylko sztuka wyboru. Więc dlaczego się zastanawiam pomiędzy opcją ciepłego łóżeczka a kolejnymi kilometrami na zmęczeniu? Rozsądny człowiek z pewnością wybrałby łóżko. Jednak rozsądny człowiek nie zapisałby się na Crossing Switzerland. W głębi serca wiem, że ta decyzja została podjęta wiele miesięcy temu. Ambicja nie da się przekonać rozumowi. Zwłaszcza nie w tym stanie. Nie zważając na absurd sytuacji, wstaję z krzesła i kieruję się do wyjścia. Zostawiam za sobą komfort chwili na rzecz historii, którą potem będziemy sobie opowiadać z Danielem przez lata. Muszę tylko najpierw przebiec kolejne 250 kilometrów.

ENGELBERG → MELCHSEE-FRUTT: 19 km (169 km)

Oddalam się od hotelu najszybciej jak mogę, w obawie przed zmianą zdania. Sytuację utrudnia fakt, że po kilkudziesięciuminutowym pobycie w Engelbergu mięśnie potraktowały przystanek jako przerwę regeneracyjną i udały się na drzemkę. Rozruszanie ich na powrót zajmuje mi dłuższą chwilę, przez którą zmuszony jestem maszerować żwawym krokiem. Jakakolwiek próba przejścia w bieg kończy się zadyszką i problemami ze zginaniem nóg.

Pokracznym krokiem zmierzam na południe Engelbergu. To właśnie tam, po drugiej stronie rzeki, u stóp potężnego Titlis, pnie się w górę skocznia narciarska Gross-Titlis-Schanze. Obok tego potężnego obiektu prowadzi dalsza trasa Crossing Switzerland. Jednak podejście, z którym muszę się teraz zmierzyć, nie kończy się w okolicach belki startowej. Mijam ją dużym łukiem i podążam dalej, prawie półtora kilometra do góry w kierunku przełęczy Jochpass. W 2020 roku Kamil Stoch oddał na tej skoczni najdłuższy skok w jej historii, poprawiając jej ówczesny rekord o dwa metry. Wprawdzie na treningu, więc nieoficjalnie, jednak od tamtej pory nikt nie poleciał dalej w Engelbergu. Następca Małysza zostawił na Gross-Titlis-Schanze polski ślad. Ja nie jestem gorszy. Zostawiam na zboczach Titlis resztki swojej godności razem z przekonaniem, że rzekomo mam jeszcze sporo sił, żeby dotrzeć do bazy życia w Meiringen. Z dalszą częścią trasy mierzę się już bez tych dwóch elementów.

Pięć kilometrów dalej jestem 800 metrów wyżej, przy stacji przesiadkowej gondolki jadącej na sam szczyt Titlis. Zamiast się męczyć, można tu było wjechać kolejką z Engelbergu. Może nikt by się nie zorientował? Po co się tak trudzić? Tylko chyba w regulaminie był zakaz poruszania się jakimikolwiek pojazdami. Ale czy gondolka to pojazd? W końcu nie ma własnego silnika, homologacji ani kierowcy. Może taki wałek by przeszedł? Ależ mnie kusi, żeby sprawdzić. Całe szczęście dalsza część trasy odbija od linii gondolki. W przeciwnym razie mógłbym podjąć nielogiczną decyzję. Zwłaszcza że przy obecnym zmęczeniu nie jestem w stanie myśleć racjonalnie.

Tankuję bidony w pobliskim źródełku i ruszam w drogę. Po obejściu hotelu Trübsee, zza winkla ukazuje mi się malownicze jezioro polodowcowe o tej samej nazwie. Jego niesamowita niebiesko-zielona barwa w połączeniu z dumnie sterczącymi nad nim wysokimi szczytami zapewnia wspaniałą ucztę dla oka oraz pozwala mi doskonale utożsamić się z okolicą. Trübsee to w dosłownym tłumaczeniu mętne jezioro. Mniej więcej tak mętne jak moje aktualne samopoczucie. Wymęczyło mnie okropnie to podejście, a to jeszcze nie jest koniec. Ja muszę się wdrapać jeszcze prawie pół kilometra wyżej.

Robię, co mogę, żeby sprostać temu wyzwaniu, ale siły witalne ewidentnie mnie opuszczają. Najlepszym dowodem na to są pojawiający się za moimi plecami zawodnicy. Od dłuższego czasu jest to samotny bieg. Stawka rozciągnęła się na tyle dobrze, że już od dawna nie widziałem nikogo innego, biorącego udział w Crossing Switzerland. Tymczasem wspinając się na przełęcz Jochpass, wymija mnie nie jeden konkurent, ale aż trzech. Z zazdrością patrzę na ich twarze, na których nie widzę najmniejszych oznak zmęczenia. Choć mogę to błędnie interpretować. Niewykluczone, że przy obecnym stanie umysł płata mi figle i funduje haluny utwierdzające mnie w ich niezłomności oraz mojej ułomności. W końcu, mając na koncie nieprzespane 35 godzin, mam nieznacznie zaburzoną percepcję. Odnoszę wrażenie, że powinienem zawrócić do Engelbergu, przespać się w hotelu i dopiero wtedy ruszyć z powrotem na trasę.

Chce mi się spać, a nogi mam jak z waty. Nawet stary trik znużonego kierowcy, w postaci szczypania się w uszy, nie poprawia mojego samopoczucia. Źle to rozegrałem. Szkoda, że przekonuję się o tym w taki brutalny sposób. Nawet krótka, półgodzinna drzemka w Engelbergu pomogłaby mi pokonać to strome podejście godnie. Jestem w przepięknym terenie, z którego rozpościera się widokowy nokaut. Zostawione za plecami Trübsee powoli staje się coraz mniejszą niebieską plamką w dole. Horyzont ciągnie się w nieskończoność, wyrzucając w górę kolejne szczyty, z których każdy jest potężniejszy od poprzedniego. Po bokach ciągnie się infrastruktura narciarska gotowa obsłużyć amatorów zimowego szaleństwa oraz bardziej leniwych turystów. Innymi słowy, okolica rzuca wyzwanie każdemu, kto twierdzi, że widział już w życiu piękne widoki.

Równocześnie wkraczam w tym momencie w zupełnie nieznany mi świat. Wspomniana wcześniej terra incognita pod kątem czasu spędzonego na trasie bez snu robi mi krzywdę w mózgu. On w odpowiedzi zaczyna oszczędzać energię, bo nie wie, czego jeszcze może się po mnie spodziewać. Coraz rzadziej zerkam na boki. Krajobraz powoli przestaje być atrakcją. Zamiast niego, przed oczami mam tylko obowiązek dotarcia do bezpiecznej przystani w jednym kawałku. Dlatego mój wzrok przestaje sięgać dalej niż metr przed moimi butami. Cały porządek zbudowany na przygotowaniach do Crossing Switzerland chwieje się w podstawach. Jeśli runie, wokół mnie zostanie tylko chaos, z jakim nie miałem jeszcze przyjemności się mierzyć.

Pozwalam ciału robić robotę, na którą się umówiliśmy. Żadnych skomplikowanych decyzji. Tylko przebieranie nogami i parcie przed siebie. Zwłaszcza że w tym momencie moja terra incognita jawi mi się jako obszar po przejściu wszystkich plag egipskich, trzech wojen światowych i wyprzedaży w Biedronce. Nawet nie jestem pewien, czy da się takie coś przetrwać. Jednak zawrócić teraz nie mogę. W końcu do kolejnej bazy życia mam stąd bliżej niż dalej. Wystarczy zatem, że połączę w sobie najlepsze cechy Chucka Norrisa, Nokii 3310 oraz Terminatora T-1000. Dzięki temu będę mieć całkiem spore szanse na dotarcie do Meiringen bez bardzo poważnych strat na ciele i umyśle. Wprawdzie ciężko będzie mi przekształcić się w taką wyrafinowaną hybrydę, ale biologia po raz kolejny wyciąga do mnie pomocną dłoń i pokazuje mi, że do przetrwania wystarczą dużo bardziej przyziemne czynniki.

Zbliżając się do kolejnego, bajecznie niebieskiego jeziora, staję przed nie lada wyzwaniem. Będąc nadal w trasie i mając do punktu odżywczego niecałe dwa kilometry, muszę sobie poradzić z bardzo pilną potrzebą fizjologiczną. O udaniu się w ustronne miejsce mogę jedynie pomarzyć, gdyż na wysokości 2 000 metrów nad poziomem morza, żadna bujna roślinność już niestety nie rośnie. Poza trawą, za którą nie dam rady się schować, gdzieniegdzie jestem w stanie dojrzeć pojedyncze krzaczki kosodrzewiny, jednak one również nie zapewniają wystarczającego poziomu intymności na swobodną defekację.

W ogóle to nie jestem fanem oznaczania terenu w ten sposób. Nie mam potrzeby wysyłania śmierdzącego komunikatu, że teren tutaj jest już zajęty. Przecież to nie moje. Poza tym kultura nakazuje po sobie posprzątać, co zajmuje dużo czasu, którego mi zwyczajnie szkoda. Otępiały mózg w połączeniu z narastającym ciśnieniem w rurze wydechowej wmawia mi, że jesteśmy w stanie dowieźć ten niebezpieczny ładunek do punktu odżywczego w Melchsee, skoro to już zaraz obok. Niestety umysł ponownie robi sobie ze mnie jaja, wmawiając mi, że już za chwilę będę przy paśniku. Tymczasem jezioro, przy którym aktualnie się znajduję, to Tannensee. Od niego do punktu odżywczego i cywilizowanej toalety będzie jeszcze ponad dwa kilometry, ale o tym dowiem się dopiero za chwilę.

Póki co, przyśpieszam pomimo obolałych nóg i wmawiam sobie, że już za momencik, na krańcu tego jeziorka, będę mógł sobie ulżyć poprzez zrzucenie balastu. Nie jest to proste, ponieważ upilnowanie blokady odpowiedzialnej za utrzymanie kichy w stanie przepełnionym wymaga pełnego skupienia. Nie mam pojęcia, dlaczego atak frontalny przyszedł tak niespodziewanie w formie istnego Blitzkriegu, ale mam nadzieję, że moja Linia Maginota umieszczona u ujścia jelita grubego wytrzyma jeszcze kilka minut.

Zaledwie chwilę później wybiegam zza pagórka, a moim oczom ukazuje się nieduża szopa stojąca przy krańcu Tannensee. Nadal wierzę, że jestem już przy Melchsee, dlatego zastanawiam się, dlaczego ten punkt odżywczy jest taki mały. Może to konstrukcja przypominająca tramwaj i tylko z mojej perspektywy wydaje się mała? Nawet jeśli nie, najważniejsze, żeby mieli kibel. Proszę, proszę, miejcie kibel. Już nawet może być bez papieru toaletowego, mam chusteczki, ale żeby tylko dało się przycupnąć w ustronnym miejscu.

Przybliżywszy się jeszcze bardziej, uzmysławiam sobie, że jeśli to rzeczywiście jest punkt odżywczy, to jest jednym z tych niewielu umieszczonych pod chmurką. Z oddali widzę, że kręcą się tam jacyś ludzie, jednak o toalecie mogę chyba zapomnieć. Tyłek muszę ściskać już tak mocno, że presję wywieram nawet na gałkach ocznych, które powoli zaczynają mi łzawić. Choć niewykluczone, że po prostu obawiam się o czystość własnych gaci. Czarę goryczy przelewa dotarcie do tego miejsca. To nie jest punkt odżywczy, tylko jakiś zmontowany na szybko prowizoryczny szałas z miejscem do grillowania. Dwóch zawodników robi sobie tutaj aktualnie krótką przerwę i to właśnie oni, krzątając się to w jedną, to w drugą stronę, zmylili mnie, tworząc złudzenie punktu odżywczego. Na moje pytanie, gdzie znajduje się ten oficjalny, odpowiadają krótko. We don’t know.

Przecież gdzieś tutaj musi być stacja. Czy to możliwe, że jestem aż takim gamoniem, że już ją przegapiłem, a ci dwaj razem ze mną? Wyciągam telefon, przeskakując z nogi na nogę, tak jakby miało to cofnąć zawartość jelit choć odrobinę do góry na zasadzie inercji. Dopiero teraz, patrząc na mapę, wszystko staje się jasne. To jest Tannensee, a do Melchsee mam jeszcze ponad dwa kilometry.

Są takie sytuacje w życiu człowieka, w których decyzje podejmuje się natychmiastowo i bezwarunkowo. Dochodząc na przystanek autobusowy i widząc, jak akurat podjeżdża do niego i tak już przepełniony przegubowiec, człowiek bez zastanowienia rzuca się pędem, pełen nadziei, że nie tylko zdąży do niego, zanim życzliwy kierowca zamknie drzwi, ale jeszcze bez problemu zmieści się do środka. Właśnie tak się w tym momencie czuję. Uzmysłowiwszy sobie, że przede mną jeszcze ponad kwadrans naprawdę intensywnego ściskania pośladów, kompletnie nie zważam na znużenie i zmęczenie. Ruszam ile sił w nogach na zachód, zapominając nawet nabluźnić na brak paśnika. Zamiast tego śpiewam sobie pod nosem odę do kupy, zwiastującą nadejście pojedynczego jeźdźca apokalipsy na brązowym koniu, mającego na celu zaburzenie porządku na świecie.

Ciśnienie, usilnie próbujące pozbyć się wszystkich niestrawionych resztek, jest już ogromne. Mam wrażenie, że te kilka kaszlnięć z rury wydechowej, poprzedzających mającą nastąpić wkrótce erupcję, nadaje mi dodatkowego pędu. Cieszę się, że nikt za mną aktualnie nie goni, bo jeszcze by mnie oskarżył o niesportowe zachowanie i nieudolne próby wykończenia przeciwnika bronią biologiczną.

Jest już kompletnie ciemno, gdy w końcu docieram do Berghotel Distelboden. Stojące przy nim bannery Crossing Switzerland utwierdzają mnie w przekonaniu, że boskie pieczęcie wytrzymały tę ciężką próbę czasu, a jeźdźca apokalipsy na swoim brązowym koniu nie pojawi się z zaskoczenia. Oczywiście pod warunkiem, że w ciągu kilku chwil pozwolę siłom natury zrobić swoją robotę.

Okrążam hotel, staję przed drzwiami wejściowymi, ciągnę za klamkę i… Zamek nie ustępuje. Zamknięte. Co jest?! Szarpię jeszcze raz, ale efekt jest taki sam. Ty gamoniu! Jedną ręką uderzam się w czoło, a drugą popycham wrota do środka, napierając na nie całym ciałem, spodziewając się, że będę mógł teraz przekroczyć próg tego przybytku. Niestety ta metoda również nie działa, a ja dosłownie zderzam się ze ścianą. Mina mi rzednie, a ramiona wiotczeją. O co tu chodzi? Przecież przez szybę wyraźnie widać ultrasów w środku. Pukam i krzyczę, ale żaden z nich nie reaguje. Kuloodporną i dźwiękoszczelną mają czy co? Może już nie są w stanie ścierpieć tych wszechobecnych krów z dzwonami, ale do cholery, ja muszę na kibel!

Z błagalnym wzrokiem próbuję zwrócić na siebie czyjąkolwiek uwagę, ale wszyscy ze środka są skupieni na swoich sprawach. Siedzą też relatywnie głęboko, więc jestem gotów uwierzyć, że nie słyszą mojego nawoływania. Dopiero po chwili mogę przestać krzyżować nogi, bo ktoś zachodzi mnie od tyłu i zaprasza na drugą stronę budynku. Dopiero teraz staje się jasne, że otwarte jest tylko jedno wejście i to nie jest to, przy którym stoję ja. Podążam żwawym krokiem za moim wybawcą, zastanawiając się, czy presja na mechanoreceptory umieszczone w tyłku tak bardzo przytłumiła moją percepcję, czy rzeczywiście właściwe drzwi do środka są kompletnie nieoświetlone i w żaden sposób nie oznaczone. Jednak nie jestem w stanie tego zweryfikować, ponieważ znajduję się w niesamowicie niekomfortowej sytuacji. To, co mnie kompletnie rozprasza, to nie byle sygnały z dupy. To najprawdziwsza potrzeba obfitej i bardzo pilnej defekacji.

Gdy tylko przekraczamy próg hotelu, proszę dziewczynę, która mnie tu wpuściła, o wskazanie toalety. Gdy zatrzaskuję za sobą drzwi kabiny, wiem, że jestem uratowany. Co jak co, ale gacie zdążę z pewnością ściągnąć. Siadając na tronie, zastanawiam się, czy w zaistniałej sytuacji byłbym dobrym obiektem badań dla doktora Victora Benno Meyera-Rochowa i doktora Jozsefa Gala. Ta dwójka biologów szukających spełnienia w fizyce zajęła się w 2003 roku dynamiką defekacji dwóch gatunków pingwinów. A że obaj przykładali się do swoich obowiązków, ich praca opierała się na dosyć dokładnej analizie pomiarów. Panowie mierzyli takie ciekawe parametry jak wysokość kloaki nad powierzchnią gruntu, średnicę odbytu podczas wypróżniania, prędkość lecących odchodów, ich barwę oraz zasięg wystrzelonego ładunku.

Konkluzja dwóch uczonych sprowadza się do potwierdzenia tezy o uporządkowanym i nieburzliwym przepływie pingwinich kup, pomimo ogromnego ciśnienia wytwarzanego w odbytnicach tych zabawnych ptaków. Ich odkrycia zostały docenione na arenie międzynarodowej w postaci przyznania autorom nagrody Ig Nobla. Mnie natomiast przypomina, że jakkolwiek przesrane miewam w pracy, ktoś gdzieś na świecie ma jeszcze gorzej.

A wracając do Crossing Switzerland, pomimo obaw o ciśnienie przekraczające wszelkie normy, moja sesja w hotelowej toalecie przebiega zadziwiająco sprawnie. Jestem przekonany, że liczba Reynoldsa, którą doktor Victor i doktor Jozsef wyliczali dla pingwinów, nie przekracza psychologicznego poziomu 2 000. Oznacza to tyle, że przepływ materiału jest laminarny i płynny, bez zbędnego zamieszania. Horror z happy endem pozwala mi dumnie wkroczyć do sali jadalnianej hotelu. Teraz, kiedy nie muszę już niczego pilnować, mogę z beztroską sprawdzić, czy jest czym uzupełnić stracone przed chwilą kilogramy.

Jeszcze zanim dotrę do skromnego paśnika, mężczyzna za barem pyta mnie, czy mam ochotę na ciepły posiłek. Niby mówi, co rekomenduje szef kuchni, ale nie jestem w stanie zrozumieć jego łamanej angielszczyzny, więc kiwam głową w nadziei na coś smacznego. Już po chwili w moich rękach ląduje miska ugotowanej soczewicy posypanej ugotowaną i pokrojoną w cienkie plasterki parówką. Po raz kolejny odbiera mi mowę. Żadnego sosu. Żadnych przypraw. Trzymam w rękach najsmutniejszy obraz szwajcarskiej gastronomii, którym można by straszyć małe dzieci. Trauma na całe życie. Nawet w więzieniach skazańcy mogą liczyć na bardziej wyrafinowane posiłki. Jeszcze przez moment naiwnie wmawiam sobie, że to jakiś kiepski żart i za chwilę zza winkla wyjdzie kucharz z garnkiem aromatycznego sosu, krzycząc: „Überraschung”. Niestety nic nawet podobnego nie ma miejsca.

Z obrzydzeniem odsuwam od siebie dzisiejsze Tagesmenü i pomimo ogromnego głodu ratuję się jedynie kilkoma pomarańczami, serem żółtym i szynką. Ten skromny zestaw bije na głowę swoimi walorami smakowymi soczewicę z parówką. Co więcej, mój zmontowany na szybko posiłek koronuję deserem złożonym z cukierków z galaretką i czekolady. Za siedemnaście kilometrów będę w Meiringen. Mam jeszcze kilka swoich przekąsek w plecaku, więc z głodu z pewnością nie padnę. Liczę, że w bazie życia odbiję sobie te braki kulinarne. Daniel na pewno mi w tym pomoże. Zostawiam nietknięty talerz z soczewicą i wychodzę w ciemną noc po założeniu długich spodni oraz bluzy z rękawiczkami.

MELCHSEE-FRUTT → MEIRINGEN: 17 km (186 km)

Zły jestem. Nie dość, że prawie się zwaliłem w gacie, to jeszcze się nie najadłem. Ledwo wyszedłem z punktu i już odczuwam mały głodek. Do tego telepię się z zimna. Kilkadziesiąt minut spędzone w cieplutkim wnętrzu Berghotel Distelboden rozleniwiło mój organizm. Naiwniak myślał, że skoro jest przyjemnie, to znaczy, że parkujemy. Nic bardziej mylnego, kolego. My nawet nie jesteśmy w połowie naszego wyzwania. Można uznać, że dopiero szukamy miejsca postojowego, ale w warunkach przypominających poranek na Mordorze w Warszawie. Jeszcze trochę się pokręcimy, zanim ostatecznie będzie można wyłączyć silnik. Natomiast obiecuję, że już za jakieś cztery godziny zafundujemy sobie dłuższą przerwę regeneracyjną.

Organizm rzecz jasna nie odpowiada. Zgłupiał kompletnie i nie ma pojęcia, jak ma się odnieść do dalszej walki z Crossing Switzerland, biorąc pod uwagę, że ona trwa już od ponad 40 godzin. Zaledwie chwilę od opuszczenia punktu odżywczego kryzys wraca ze zdwojoną siłą. Jestem okropnie zmęczony, przez co pozornie rozsądne podejście, zaledwie 350 metrów do góry w kierunku kolejnego szczytu Balmeregghorn okropnie mi się dłuży. Mam wrażenie, że lepiej zniosłem pierwszy atak szczytowy z Bad Ragaz na Pizol, podchodząc 2 km wzwyż.

Najbardziej przeszkadza mi zimno. Pomimo przebrania się w cieplejsze warstwy w Melchsee, nie jestem w stanie się rozgrzać. Mój upośledzony od zmęczenia i braku snu organizm nie jest w stanie generować ciepła. Chciałbym przyśpieszyć i zmusić się do bardziej intensywnego majtania ramionami celem mechanicznego rozgrzania ciała. Niestety drogę do Meiringen również ktoś usiał kamulcami, które utrudniają swobodny przelot. Dlatego przywrócenie poprawnego krążenia zajmuje mi dobre pięć kilometrów. Dopiero od tego momentu przestaję przypominać biegnącego paralityka.

To zaledwie jedna przeszkoda, którą udało mi się pokonać. Nadal jednak szwankuje mój kontakt z rzeczywistością. Błąd taktyczny w postaci odpuszczenia drzemki popełniony w Altdorf właśnie zbiera swoje najbardziej obfite żniwo. Bardziej przypominam lunatyka, niż świadomego biegacza ultra, który po latach doświadczeń wie, w jaki sposób obchodzić się z tym sportem. Prawie dwie doby forsowania gór to dla mnie zdecydowanie za dużo. Bardzo żałuję, że dowiaduję się o tym w tak brutalny sposób. Zwłaszcza że teraz jest za późno na odwrót i zmianę planów. Muszę wytrzymać jeszcze kilka godzin. Muszę dotrzeć do bezpiecznego schronienia w Meiringen i tam konkretnie się zregenerować.

Pokonawszy na autopilocie zdecydowaną większość tego odcinka, po ponad 42 godzinach od startu docieram do bezpiecznej przystani. Spodziewałem się kolejnej sali gimnastycznej, albo dużego hotelu, ale najwyraźniej opatrzność dosłownie zrozumiała moje prośby o bezpieczne schronienie. O wpół do trzeciej nad ranem staję przed betonową rampą prowadzącą pod ziemię. W normalnych warunkach raczej bym się zawahał, ale bannery Crossing Switzerland i jakiś koleś zapraszający mnie do tych katakumb nie pozostawiają wątpliwości, że to poprawny adres. Przy obecnym stanie zmęczenia jest mi kompletnie wszystko jedno. Koniecznie muszę się położyć, więc nikt nie musi mnie dwa razy zapraszać do środka.

Ponad 60-letni schron wita wrotami, które z powodzeniem mogły strzec fortuny Sknerusa McKwacza. Grubsze niż szersze, stanowią doskonałą zaporę przed celem, przeciwko któremu zostały powołane. Żadne uderzenia konwencjonalne, promieniowanie czy broń biologiczna nie przebiją się przez tę barierę, więc o zmaltretowanym i wycieńczonym do granic wytrzymałości ultrasie nawet nie ma co wspominać. Całe szczęście na ten moment stoją otwarte na oścież.

W głębi schronu, pomimo środka nocy, życie toczy się w najlepsze. W dużej sali, przypominającej szkolną stołówkę, ultrasi robią co mogą, żeby zmyć z siebie trudy trasy. Zmęczenie każdemu daje się we znaki, więc nastroje nie są już tak radosne, jak w dwóch poprzednich bazach życia. W pełnym skupieniu jedni rozbierają się z przepoconych ciuchów, inni szykują się do dalszej drogi. Ktoś obok, w pozycji „na menela” sprawia wrażenie, jakby błędnie oszacował swoje możliwości pod kątem przyjęcia napojów wyskokowych. Nie ma jednak wątpliwości, że to nie chlor, a jakiś zawodnik regenerujący się w ten sposób przed kolejnymi dwustoma kilometrami, które nas jeszcze czekają. Pozostali jedzą, piją lub smarują nogi sudocremami i ich pochodnymi. Świat ultra pełną gębą.

Mętnym wzrokiem szukam swojego wsparcia, stojąc zaraz za progiem jak skończona sierota. Daniel dostrzega mnie pierwszy i radośnie unosi do góry rękę, czym zwraca moją uwagę. Nareszcie! Radosnym krokiem, przynajmniej w moim mniemaniu, pędzę na spotkanie ze swoim supportem, który już zabiera się do pełnego serwisu. Mój przyjaciel wbija mi do głowy, że dobrze mi idzie i wszystko jest super. W końcu taka jego rola. Dopiero później powie mi, że w Meiringen wyglądałem naprawdę słabo. W zasadzie to rzekomo niewiele mi brakuje do zombie z najlepszych hollywoodzkich produkcji. Pytam się kilka razy o to samo, nie rejestrując odpowiedzi. A nawet jeśli uda mi się ją przetworzyć, to działam na zasadzie Internet Explorera – kilkunastosekundowe opóźnienie znacznie utrudnia dogadanie się ze mną.

Po biegu Daniel będzie mnie pocieszał, że w sumie i tak wyglądałem lepiej niż trup. Przecież trup nie kontaktuje, a ja cokolwiek jednak ogarniam. Mam wrażenie, że musi mnie posprzątać po mocno zakrapianej imprezie. Zupełnie jakbym zamiast na bieg ultra, poszedł z Cezarym Kuleszą na wewnętrzne spotkanie PZPNu i jeszcze próbował dotrzymać mu tempa przy opróżnianiu kolejnych flaszek. Niestety stawanie w szranki z ochlejmordą pokroju prezesa największego stowarzyszenia piłkarskiego w Polsce zwyczajnie skazane jest na porażkę. To zupełnie ten sam przypadek co próba ścigania się podczas Crossing Switzerland z prawdziwymi góralami, trenującymi na co dzień w Alpach, czy choćby w Górach Świętokrzyskich. Ambicja nie pozwala zrezygnować z wyzwania z góry skazanego na porażkę.

Całe szczęście Daniel wie jak obchodzić się z takim przypadkiem. Pomaga mi się rozebrać i kieruje pod prysznic. Mydło i gorąca woda czynią prawdziwe cuda i pozwalają mi wrócić do mojego przyjaciela w relatywnie przyzwoitym stanie. Teraz sen. Nawet nie dociera do mnie, czy jestem głodny. Muszę się na chwilę położyć, jeśli nie chcę zwalić się po środku schronu jak kłoda.

Tym razem mój przepak grzecznie czeka na mnie w Meiringen już od pewnego czasu, więc nic nie staje mi na przeszkodzie udania się na drzemkę. Daniel oddaje mnie, razem z moim śpiworem i poduszeczką, w ręce wolontariusza, który zarządza sekcją regeneracyjną potencjału ultrasów. Nie zapowiada się to na hotel pięciogwiazdkowy, ale concierge stoi na najwyższym poziomie. W pierwszej kolejności zamawiam budzenie za trzy godziny, po czym mój dopiero co pozyskany personal assistant prowadzi mnie do garażu dla uczestników biegu.

Otwiera kolejne drzwi i zaprasza mnie do kompletnie ciemnego pomieszczenia. Jesteśmy pod ziemią, więc panują tu istne egipskie ciemności, a jedynym źródłem światła jest czołówka wolontariusza. Moim oczom ukazuje się pomieszczenie przypominające wieloosobową celę z Guantanamo. Stalowe piętrowe prycze ustawione jedna obok drugiej sprawiają wrażenie, jakby miał to być hotel kapsułowy, ale inwestorowi zabrakło funduszy na wykończenie. Leżanki można sobie wybrać, jednak zaprojektowane ze szwajcarską precyzją nie różnią się niczym od siebie. Przynajmniej według mojej, nadal mocno zaburzonej percepcji. Nie wybrzydzam. Instaluję się na pierwszej z brzegu, a mistrz ceremonii opuszcza pomieszczenie na paluszkach, szepcząc do mnie „Good night”.

Zapada kompletna ciemność, a ja muszę się zmierzyć z moim największym przeciwnikiem. Już niejednokrotnie to przerabiałem na ultra. Zazwyczaj pomimo ogromnego zmęczenia nie jestem w stanie zasnąć i wiercę się z boku na bok zwyczajnie marnując czas. Tym razem nawet nie zdążam się zastanowić, co mogę zrobić, żeby procedura zasypiania przebiegła bez zakłóceń. Wyczerpałem baterie do zera. Odpływam chyba jeszcze w tym samym momencie, w którym wolontariusz zatrzaskuje drzwi.

Ze snu wybudza mnie potężny warkot. Oszołomiony, nie mam pojęcia, co się dzieje. Przecież to schron podziemny, a mimo to jestem przekonany, że do środka dostał się ruski czołg przeciwpancerny, którego silnik chodzi na najwyższych obrotach. Czterosuwowy wysokoprężny diesel przypomina ryk mocno przeciążonego ciągnika siodłowego, który kierowca czołgu wyłącza dopiero po chwili. Skąd oni się tutaj wzięli? Otwieram oczy, ale wokół nadal panuje ciemność. Żadne syreny alarmowe nie wyją, więc to chyba jednak nie ruscy? Sekundę później warkot rozbrzmiewa na nowo. Jednak tym razem moje synapsy poprawnie rejestrują bodźce dźwiękowe i wszystko staje się jasne. To nie przeciwpancerny T-34, a inny ultras, którego chrapanie utwierdza mnie w przekonaniu, że to jednak powinien być hotel kapsułowy i to taki dźwiękoszczelny.

Masakra, przecież w takich warunkach nie uda mi się na powrót zasnąć. Tym bardziej że dodatkowo atakuje mnie fala kaszlu wysiłkowego, którym mszczę się na chrapiącym obok mnie jegomościu. Jednak moje gruźlicze pojękiwania nie są w stanie zagłuszyć tego warkotu na poziomie silnika odrzutowego. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że gdy tylko mój atak wykrztuśny mija i przykładam głowę na powrót do poduszki, ani facet obok mnie, emitujący kilkaset decybeli, ani pragnienie w ustach, ani kaszel nie przeszkadzają mi zupełnie w ponownej utracie świadomości.

Wprawdzie nie jest to doskonały cykl biologiczny z fazami NREM i REM. Jeszcze kilka razy wybudzam się z powodu hałasu panującego w pomieszczeniu, jednak z pewnością zdecydowaną większość tej trzygodzinnej przerwy udaje mi się przespać. Poczucie błogiej beztroski burzy wolontariusz, który w pewnym momencie potrząsa mną, dając znać, że mój czas minął i muszę się zbierać.

Wracam do Daniela, który nadal czuwa na posterunku. Na mój widok podrywa się z krzesła i organizuje mi jedzenie. Na stół wjeżdżają klopsiki w sosie pomidorowym z pieczonymi ziemniaczkami oraz gotowanym groszkiem z marchewką. Szef kuchni poleca. I właśnie dlatego mocno obawiam się tego posiłku. Razem z pierwszym kęsem oczy otwierają mi się szeroko. Niemożliwe, że to od nich. Daniel potwierdza, że w żaden sposób tego nie doprawił. A mimo to żarcie jest naprawdę smaczne. Jestem w ciężkim szoku. Po tych wszystkich obrzydlistwach serwowanych przez ostatnie 180 km, Szwajcarzy w końcu udowodnili, że potrafią coś ugotować. Oby tylko nie był to wyjątek potwierdzający regułę i kolejne punkty będą na wzór wszystkich poprzednich.

Skoro już tak szalejemy, to nie odpuszczam deseru i wciągam granolę z budyniem, a w ramach serwisu smaruję kopyta Sudocremem, gębę kremem na słońce, zmasakrowane mięśnie nóg strumieniami lodu w sprayu, a prawą stopę delikatnie masuję pistoletem, bo coś mi przeszkadza po jej wierzchniej stronie. Teraz z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że czuję się jak nowo narodzony, zwłaszcza że serwis wieńczę kolejnym zrzutem balastu. Swoją drogą to trochę dziwne. Byłem przekonany, że w Melchsee wyzerowałem się kompletnie z toksycznych odpadów, jednak z naturą się nie dyskutuje. Skoro wzywa, a warunki w Meiringen są iście królewskie, aż grzech nie skorzystać.

Jest to najlepszy serwis, jaki mogę sobie wyobrazić. Zadbaliśmy z Danielem o każdy szczegół, od spania, przez żarcie i tematy fizjoterapeutyczne. Zapasy w plecaku mam uzupełnione, a całość odbyła się w trakcie nocy, oszczędzając przepiękne widoki na kolejny dzień. Lepiej nie dało się tego zorganizować. Ponad cztery godziny po zawitaniu do Meiringen staję ponownie u wejścia do schronu, a pozytywne nastawienie daje mi się we znaki. Niecałe trzy godziny drzemki pozwalają mi zapomnieć o zmęczeniu. Czuję się na powrót silny i gotowy do dalszej walki z Crossing Switzerland. Szkoda, że nie ma tu Romana. Dopiero teraz mógłbym się dumnie uśmiechnąć na jego „You look strong, my friend!”