Running is my gasoline
Druga doba biegu. Kryzysy, śnieg, toaleta i bunkry. Co jeszcze może zdarzyć się podczas biegu ultra? Wygląda na to, że naprawdę dużo. 65 km z Altdorf do Meiringen, w pakiecie z absurdalnymi przemyśleniami i doświadczeniami.
Nawet marnie ułożony plan najlepiej wygląda na papierze. Ale co zrobić, jeśli nie ma się wpływu na wydarzenia, które uniemożliwiają realizację założeń? Kolejny etap: Rüti – Altdorf, czyli praktyczne zajęcia z planowania.
Czas na mięso. Pierwszy etap Crossing Switzerland. Zaledwie 80 km rozgrzewki, która weryfikuje kto ma szanse dotrwać do mety.
Diagnoza ustalona, lekarstwa brak, a z Przewlekłym Zespołem Nawracającej Deklaracji Ultramaratońskiej nie da się walczyć, więc pozostaje stawić mu czoła, tylko jak?
Trudny przypadek ciężkiej przypadłości ultrasa, na którą lekarstwa jeszcze nie wynaleziono, czyli skąd w ogóle pomysł, żeby przebiec 400 km przez Alpy.
Backyard Ultra, pełna wersja. Od startu do załamania. Mojego bądź wszystkich pozostałych zawodników. Kto zgadnie która strona pękła szybciej?
Jedna pętla. 6,7 km długości. 24 okrążenia. 24 godziny. -17 stopni (ok, bez dramaturgii, pod koniec wzrosło do -6). 38 uczestników. Wygrywa tylko jeden. Najszybszy. Jednym słowem – Zimowa edycja Backyard Ultra w Chotomowie pod Warszawą.
8 razy na ten sam szczyt w ciągu 17 godzin? Przynajmniej w planach, które bezlitośnie pokrzyżowała mi Babia Góra. O tym jakie to okropne bydle jest i dlaczego nie udało mi się ukończyć tego biegu. Zapraszam.
Tym razem coś zupełnie innego. Mapa, noc, las, kompas i brak wytyczonej trasy, ponieważ trzeba ją znaleźć samemu.
Od nic nie znaczącej rozmowy, przez rajd pieszy, aż po ultramaraton. O tym jak historia sprzed 20 lat ukształtowała jeden z najbardziej kultowych biegów w Polsce i o tym jak ten bieg mi się przyjął.