Są takie chwile w życiu człowieka, kiedy ten nie wie, jak się zachować. Podejmuje on wówczas kompletnie nieracjonalne decyzje, które w danym momencie wydają się jedynymi słusznymi. Tymczasem nie dość, że są one totalnie bez sensu, to jeszcze będą się odbijać czkawką w niedalekiej przyszłości. Niewinne potknięcie zazwyczaj można szybko naprostować, wprowadzając plan awaryjny. Wystarczy do tego dobry support, trytytka i jasność umysłu. Niestety, o ile pierwszego i drugiego mam pod dostatkiem, to o to ostatnie nie jest łatwo po 120 kilometrach biegu i dobie spędzonej na szlaku. W takiej sytuacji nawet drobna awaria potrafi wywrócić cały plan do góry nogami.

RÜTI → KLAUSEN: 20 km (99 km)

Równo godzinę po zawitaniu do Rüti, opuszczam halę sportową i rozpoczynam drugi etap Crossing Switzerland, prowadzący do kolejnej bazy życia w Altdorf. Do pokonania mam zaledwie 40 km i po 2 km w górę oraz w dół. Dodatkowo, w połowie tego dystansu będzie punkt odżywczy, na którym spotkam się z Danielem. W świecie ultra to taki sobotni spacer po bułki z rana. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, będę w Altdorf o poranku i właśnie wtedy zamierzam złapać krótką drzemkę. Teraz, po szesnastu godzinach, jest jeszcze zdecydowanie zbyt wcześnie na głęboką regenerację. Nadal czuję się na siłach lecieć dalej, mimo że teoretycznie adrenalina powinna była odpuścić już jakiś czas temu. Jednak szwajcarski krajobraz wciąż dodaje mi skrzydeł.

Kolejna część trasy zaczyna się bardzo przyjemnie, wręcz zapraszając mnie swoją delikatnością do swobodnego biegu. Jest środek ciemnej nocy, więc te wspaniałe szwajcarskie widoki mogę sobie w tym momencie jedynie wyobrazić lub przypomnieć. Mimo to, przeżycia z poprzedniego dnia, które nadal wirują mi w głowie, ciągle pchają mnie do przodu po więcej.

Pełen naiwnego optymizmu, nabieram prędkości przelotowej, śmigając wciąż na emocjach, tylko po to, żeby po dwóch kilometrach od wyjścia z Rüti zderzyć się ze ścianą. I to dosłownie. 600 metrów do góry, zaledwie na dwukilometrowym odcinku. Tyle w temacie dodanych skrzydeł. Mozolna i stroma wspinaczka daje mi się mocno we znaki. Już w połowie tego fragmentu uda mnie palą niemiłosiernie, a nogi mam jak z waty. Muszę się na chwilę zatrzymać i odsapnąć. Za dnia mógłbym zawiesić oko na przepięknej panoramie, a w nocy zostaje mi spoglądanie na parę wodną wydostającą się z moich ust przy każdym sapnięciu.

Jeszcze nie miałem tak ciężko na Crossing Switzerland. Zastanawiam się, co mogę zrobić, żeby skończyć ten bieg, ale żeby równocześnie było lekko, komfortowo i przyjemnie. Chyba się nie da. Takie podejścia potrafią zniszczyć człowieka. A czeka mnie ich jeszcze naprawdę dużo.

Z pozoru łatwiejszy odcinek do punktu odżywczego w Klausen pokazuje mi, jak bardzo mylące może być wyobrażenie o biegu, patrząc na jego profil wydrukowany na kartce papieru. Słowo daję, nie wiem, dlaczego jest aż tak ciężko. Nie tak miało być. Jednak marudzić nie mogę. Z własnej nieprzymuszonej woli tu przyjechałem. Nikt mnie nie zmuszał. Poza tym, że jest trochę ciężko, to cała reszta jest naprawdę w dechę. Narzekając już na tym etapie, potwierdzę jedynie, że trzeba było zostać w domu. Biorę kilka głębokich wdechów i wracam do roboty. W końcu samo się nie przebiegnie.

Równo po czterech godzinach docieram do Klausenpass, przełęczy na wysokości prawie dwóch kilometrów, skąd do Altdorf będzie już tylko z górki. No prawie. W Szwajcarii nie ma opcji, żeby było ciągle w dół. Co jakiś czas trzeba kawałek podejść, jednak nie stanowi to takiego problemu jak prawie pionowa ściana zaraz po wyjściu z Rüti.

Nadal jest ciemno, w okolicy ani żywej duszy, a przecież gdzieś tutaj powinien być punkt odżywczy. Już się przekonałem, że pit-stopy na Crossing Switzerland nie są zbyt wyraźnie oznaczone, dlatego w obawie, żeby nie przeoczyć tego z Klausen, zaglądam do każdego budynku na mojej drodze. Na szczęście nie ma ich dużo. Z zaledwie czterech, jeden okazuje się szaletem, a drugi kapliczką. Ani ulga fizjologiczna, ani wsparcie duchowe nie jest mi teraz potrzebne. Choć gdybym miał gwarancję, że modlitwa w intencji zachowania struktur mięśniowych jest skuteczna, to może warto się nad nią zastanowić? Nikt mi tutaj za to niestety nie poręczy, więc rozkładam jedynie ręce i w desperacji sprawdzam trasę w telefonie w poszukiwaniu tego cholernego punktu.

Dopiero teraz staje się jasne, że Hotel Klausenpass nie jest położony na samej przełęczy o tej samej nazwie, tylko niecałe dwa kilometry dalej. Przynajmniej z górki jest, więc dotarcie do punktu odżywczego zajmuje mi zaledwie kilka dodatkowych minut. Gdy docieram na miejsce, zaczyna powoli świtać. Szwajcaria budzi się do życia.

Szwajcaria po raz kolejny udowadnia mi, że moje wyobrażenia są odrobinę ponad to, co oferuje rzeczywistość. Wyimaginowany przeze mnie punkt odżywczy w hotelu Klausenpass umieszczony jest w jadalni obiektu turystycznego. W środku kamień, drewno, rozpalony kominek i ogromne okna, przez które majaczą alpejskie szczyty. Stoły uginają się pod ciężarem lokalnych specjałów. Garnek, który przetrwał kilka pokoleń radośnie muczących krów, z bulgoczącym fondue. Obok niego świeżo wypieczony chleb górski, pokrojony na grube pajdy szerokości kiełbasy śląskiej z Lidla. Dalej znajduje się półmisek pełen Bündnerfleisch i inne specjały, których nazw nie jestem w stanie wymówić. Do tego masło. Dużo masła. A przy nim jogurty, twarożki, śmietana. Wybór taki, że nawet czołówka biegu postanawia tutaj zostać dłużej i rozsmakować się w najlepsze.

Ten piękny obrazek zostaje zastąpiony odrobinę bardziej surowymi realiami. Nikt nie rozpieszcza ultrasów, bo nie ma takiej potrzeby. Oni nie przyjechali tutaj pławić się w luksusie, tylko upodlić się do reszty, a przy okazji w niezrozumiały dla normalnych ludzi sposób bawić się przy tym znakomicie. To właśnie dlatego, nie w głównym wejściu do hotelu, a na tyłach tego budynku wita mnie Daniel. A dokładnie na zapleczu, przy wjeździe do obszernego garażu. A najlepsze w tym wszystkim jest to, że widząc światło, mojego przyjaciela i wizję krótkiego odpoczynku połączonego z posiłkiem, cieszę się równie mocno, jakbym wchodził do obiektu moich marzeń.

No może z jednym wyjątkiem. Mam spore obawy odnośnie komfortu termicznego w takim miejscu, zwłaszcza że w nocy temperatura znacznie spadła i jest mi dosyć zimno. Na szczęście, o ile gastronomia na stacjach na Crossing Switzerland pozostawia wiele do życzenia, to o temperaturę Szwajcarzy potrafią zadbać. Pomimo stale otwartych drzwi, przez które do środka wpada chłodny powiew, i betonowej podłogi, w środku jest naprawdę przyjemnie. Nie na tyle, żeby paradować w samych gatkach, jak w bazie życia, ale można się tu przebrać, nie szczękając zębami. Na biegu ultra to już naprawdę wysoki standard.

Daniel serwuje mi dostępną na punkcie zupę z bliżej nieokreślonych składników. W tym samym momencie stawia przede mną wiadro z wodą. Na moje pytanie, czy ciepła, parska jedynie śmiechem i przewraca oczami. Nie wiedząc, czy powinienem zabrać się w pierwszej kolejności za konsumpcję, czy za podchlapkę, zaczynam rozumieć tych gości tkwiących w strefie pośredniej w Rüti. Siedzę w bluzie i samych gaciach przed wiadrem z wodą, trzymając w rękach miskę zupy i zastanawiam się, czy woda jest rzeczywiście aż tak zimna, że obmywając sobie stopy, obetrę się o granice hipotermii. Zbliżam powoli końcówkę dużego palucha do lustra wody, ale pierwszy kontakt z nią powoduje odrzut kończyny i okrzyk „O Jezu!”, okraszony jeszcze jakimś epitetem, którego nie warto wspominać.

Zupełnie, jakbym wywołał wilka z lasu, czy może bardziej Jezusa z niebios, Daniel przechodzi do odgrywania scenki z Ewangelii według Świętego Jana. Klęka przede mną, nakazuje, żebym zajął się jedzeniem, po czym łapie moją jedną nogę i dokonuje sprawnej ablucji. Następnie robi to samo z drugą, zanim zdążam się zorientować, jak zimna jest ta woda.

Trzeba jednak podkreślić, że nie jest to wierne odtworzenie wydarzeń opisywanych w Piśmie Świętym. Są pewne subtelne różnice, jak choćby brak płótna do wytarcia stóp, albo fakt, że ja w roli Piotra nie domagam się mycia rąk i głowy. Niemniej Daniel po raz kolejny rozwala system, definitywnie potwierdzając słowa mojej żony, że nikt o mnie nie zadba podczas biegu lepiej niż on. Zwłaszcza że wcale nie musiał tego robić. Tak naprawdę mogłem się ogarnąć sam, bo zupa okazuje się tak obrzydliwa, że nie da się jej jeść, więc ręce mam wolne. Niemniej mogę w międzyczasie zapchać się ciastem z dżemem i dojrzałym mango.

Jezusowy serwis stóp i świeże skarpetki dają niesamowite uczucie satysfakcji, której poziom po takiej usłudze rośnie w tempie geometrycznym w stosunku do ilości pokonanych kilometrów i czasu spędzonego na trasie. A że znajdujące się na setnym kilometrze trasy Klausen to jednocześnie swojego rodzaju kamień milowy moich zmagań na Crossing Switzerland w postaci ćwiartki całego dystansu, to zadowolenie powoli zaczyna wylewać mi się uszami. Dokładając do tego długie spodnie, bluzę i rękawiczki, tworzę istną barierę chroniącą mnie przed wszelkimi niedogodnościami, które napotkam. No dobra, być może nie przed wszystkimi, ale z pewnością ten zestaw pozwoli mi łatwiej znieść najbliższe kilka godzin walki z Crossing Switzerland.

KLAUSEN → ALTDORF: 21 km (120 km)

Niecałe pół godziny spędzone w garażu w hotelu Klausenpass pozwala mi wrócić na trasę, kiedy już jest jasno. Słońce wprawdzie chowa się jeszcze za wysokimi górskimi szczytami, jednak to tylko kwestia kilku godzin, aż zacznie z powrotem przygrzewać. Do tego czasu muszę biec z dodatkową warstwą cieplną.

Kolejne dwadzieścia kilometrów spędzam, przemieszczając się dwa tysiące metrów w dół. Miejscami nachylenie przekracza moje oczekiwania, więc uda muszą ponownie znosić bardzo intensywną serię napięć. To jest jeden z tych fragmentów, który na mojej rozpisce przedstartowej prezentował się jako nadzieja nadrobienia straconego czasu na mozolnych podejściach. Długi zbieg rokował na swobodny i lekki trucht podkręcający moje średnie tempo biegu. Rzeczywistość nie odbiega diametralnie od moich wyobrażeń, jednak nie wziąłem pod uwagę niedużych kamieni wielkości pięści, które ktoś porozrzucał na całym tym fragmencie.

Nie mam pojęcia po co. To naprawdę wymagało ogromnego zaangażowania, żeby na każdym kroku ustawić luźny kamień, uniemożliwiający stabilne postawienie stopy. W innym miejscu pomyślałbym, że ktoś cierpi na nerwicę natręctw, ale nie w Szwajcarii. Może tu płacą za takie działania? A może to po prostu kolejny szwajcarski wymysł, do którego stosuje się cały naród? Jest Sonntagsruhe, więc nie można kosić trawy w niedzielę. Jest Mittagsruhe, więc nie można hałasować w porze obiadowej. Jest Nachtruhe, więc nie można odkurzać w nocy, choć to akurat jest całkiem zrozumiałe, przynajmniej dla mnie. To może jest też Wanderwegunterhaltungruhe, więc trzeba utrzymywać odpowiednią ilość kamulców na szlaku turystycznym? Brzmi absurdalnie, ale kto ich tam wie. Już się przekonałem, że Szwajcarzy nie są do końca normalni, ale czy aż tak bardzo?

W każdym razie, całe szczęście, że noc mam już za sobą, a przede mną na powrót rozpościerają się nieprawdopodobne widoki, na których aż miło zawiesić oczy. Zwłaszcza gdy trzeba zwolnić do tempa marszowego, ze względu na wspomniane wcześniej porozrzucane wszędzie kamienie. Rażąca swoją soczystością trawa doskonale kontrastuje z niebieskim niebem i szarymi górami na horyzoncie. Swoją drogą to też jest ciekawe, jak oni to robią, że ta wszechobecna murawa jest tak idealnie zielona. Przecież tu wszędzie pasą się krowy. Nie są uwiązane. Każda z nich orbituje w swoim kierunku, niczym wolny elektron, depcząc wszystko wokół siebie i przy okazji zostawiając po sobie potężne ilości niestrawionych resztek roślinnych pomieszanych z wodą, w formie krowich placków.

W moim ogródku dzieciaki wydeptały na trawniku łysą plamę i potrzebowały na to zaledwie kilku tygodni od posadzenia świeżej. A przecież ważą znacznie mniej niż statystyczna szwajcarska krowa. Więc jak to jest możliwe? No chyba że to w krowim łajnie tkwi cała tajemnica? W końcu zawiera ono mnóstwo składników mineralnych, co może wpływać na użyźnienie gleby i bujny wzrost trawy. Mógłbym zweryfikować tę hipotezę w domu, ale oszczędzę rodzinie eksperymentów. Rozsądniejszym rozwiązaniem będzie raczej posadzenie nowej murawy co jakiś czas.

Od krowy do krowy. Od chatki do chatki. Od wioski do wioski. Od przystanku do przystanku. Podzielony w ten sposób odcinek zajmuje mi niecałe trzy godziny. W konsekwencji po ponad dobie docieram do miejsca, o którego odwiedzeniu marzyłem od dzieciństwa. Altdorf. Stolica Imperium i siedziba imperatora Karla Franza. Miasto tętniące życiem całego przekroju społecznego. Kupcy, awanturnicy, złodzieje, skrytobójcy, politycy, uczeni i kultyści. Wszyscy przyciągnięci przez prężnie rozwijającą się gospodarkę, mocno wspieraną przez znany w całym Starym Świecie Uniwersytet Altdorfski. A obok tego wszystkiego to, co ciekawiło mnie zawsze najbardziej. Kolegia Magii zrzeszające najwybitniejszych czarodziejów, zgłębiających tajniki sztuki magicznej, żeby móc skutecznie walczyć z Chaosem.

Szkoda tylko, że te moje marzenia dotyczą uniwersum Warhammera Fantasy, świata wyimaginowanego na potrzeby popularnej gry fabularnej. Prawdziwy Altdorf, którego granice właśnie przekraczam, to po prostu kolejne urokliwe szwajcarskie miasteczko, słynące przede wszystkim z legendy o Wilhelmie Tellu. Wprawdzie nie istnieją bezpośrednie dowody historyczne na istnienie tej lokalnej hybrydy Robin Hooda z Janosikiem. Są natomiast potwierdzone zapiski duńskiego historyka, Saxo Grammaticusa, który opisał niemal identyczne przygody skandynawskiego wojownika Toko, datowane jakieś sto lat przed rzekomymi wyczynami Tella. Mimo to legendarny szwajcarski bohater narodowy, wyimaginowany bądź nie, dorobił się własnego pomnika w centrum tego pięknego miasteczka.

Zatem zamiast do szkoły magii, kieruję się w okolice starego miasta, do sporego budynku przeznaczonego na organizację imprez masowych. Ponad doba na nogach i 120 km pokonane przez Alpy wycisnęły ze mnie większość zapasów energii. W konsekwencji krok mam już wystarczająco zmęczony i z radością zrealizuję tutaj swój plan na regenerację w postaci krótkiej drzemki.

Przed wejściem do drugiej bazy życia Daniel wita mnie z dużym grymasem na twarzy. Okazuje się, że prawdziwy Altdorf ma jednak coś wspólnego z tym ze świata Warhammera Fantasy. Nie jestem tylko pewien, czy to z powodu gildii złodziei, czy za sprawą czarów stosowanych przez potężnych magów, w każdym razie mój wór na przepak zniknął z bazy życia. Nie ma go. Nikt nie wie, co się z nim stało. Mimo wszystko skłaniam się ku bardziej przyziemnemu wyjaśnieniu. Najwyraźniej w ogóle tu nie dojechał. Albo pojechał już do kolejnej bazy życia w Meiringen. Bo przecież z tymi złodziejami i czarodziejami, to chyba jednak trochę koloryzuję? Wolontariusze szukają moich fantów po raz kolejny, ale szanse na powodzenie raczej marne.

Brak tego worka oznacza tyle, że cały mój ekwipunek potrzebny do drzemki zaginął w akcji. Śpiwór, poduszka, kosmetyki i kilka innych przydatnych podczas wyzwania rangi Crossing Switzerland rzeczy przepadły. Obsługa przekopuje stosy wszystkich czerwonych worków rozłożonych wzdłuż korytarza wejściowego, ale wszystko na nic. Mojego po prostu nie ma i jedyne, co wolontariusze mogą teraz zrobić to połączyć się ze mną w bólu, przeprosić i życzyć powodzenia z nadzieją, że worek będzie na mnie czekał w Meiringen. Słowa otuchy są bardzo miłe, jednak nie mają właściwości termoizolacyjnych. Nie można się też na nich położyć, ani nimi przykryć. Bardzo niedobrze. To wywraca mój skrupulatnie przygotowany plan do góry nogami. Nie pozostaje mi nic innego, jak wylać swoje gorzkie żale w postaci rynsztokowych wiązanek. Daniel cierpliwie czeka, aż skończę perorować. Lata w ultra nauczyły go cierpliwości, a mnie komponować naprawdę wyrafinowane wiązanki, więc chwilę to trwa.

Kilka minut później zrezygnowani siadamy przy stole, na którym mój przyjaciel stawia ciepły posiłek, serwowany przez bazę życia. Po wszystkich poprzednich daniach zapewnianych przez organizatora, nie mam żadnych wygórowanych oczekiwań kulinarnych. Jednak gdy próbuję kolejnej papki złożonej z rozgotowanych klusków oblepionych tłuszczem bliżej nieokreślonego pochodzenia, ponownie coś we mnie pęka i spędzam zdecydowanie zbyt dużo czasu na rzucaniu bluzgów w eter. Uspokaja mnie dopiero zupa z własnych zapasów, którą Daniel podgrzewa w międzyczasie, gdy ja miotam obelgami w kierunkach bliżej nieokreślonych.

Krupnik JemyJemy z tostami poprawiony kanapką z Nutellą i bananem pozwalają mi chwilowo zapomnieć o kumulacji niefortunnych zdarzeń. Pełny żołądek, prysznic, świeże ubranie i zrzut balastu pozwalają mi odrobinę przechylić szalę motywacji na tę lepszą stronę. Jednak nadal uważam, że powinienem teraz złapać drzemkę. Do kolejnej bazy życia mam niecałe 70 km i prawie 4 000 metrów przewyższeń. To odpowiada Winter Trail Małopolska, z którym zmierzyłem się w 2018 roku. Wówczas zajęło mi to dziesięć godzin. W zimie. W śniegu po kolana. Zakładam, że forma przez te osiem lat poszła choć odrobinę do góry, ale wtedy biegłem bez zmęczenia i po przespanej nocy. Obawiam się, że te dwa czynniki przełożą się na zdecydowanie wolniejsze tempo. W konsekwencji w Meiringen będę zapewne za jakieś piętnaście godzin. To przełoży się łącznie na czterdzieści godzin napierania przez góry bez snu.

To już jest dla mnie istna terra incognita. Jeszcze nigdy tyle nie pociągnąłem. Granica, za którą czekają halucynacje, kompletne wyczerpanie i potknięcia o własne nogi, staje przede mną otworem i kusi. Z pewnością nie jest to dobry pomysł, ale za bardzo nie mam wyboru. Z jakiegoś niezrozumiałego powodu, nie przychodzi mi do głowy rozwiązanie szybkiej drzemki w ubraniu, pod kocykiem albo choćby bluzą. Zmysły, po ponad dobie zmagań z Crossing Switzerland, są już mocno przytępione i drzemka w bazie życia kojarzy mi się jedynie ze śpiworkiem i poduszeczką. Inna forma po prostu nie istnieje. Poza tym trochę szkoda mi tracić dnia. Wolałbym zaliczyć drzemkę w nocy, a wykorzystać światło słoneczne do pokonywania trasy. Kolejnym argumentem jest Jacek, który dociera do Altdorf kilkadziesiąt minut po mnie i również zamierza ruszać w dalszą drogę po posileniu się. Skoro on da radę, to ja chyba też powinienem?

W taki oto pokrętny i z dzisiejszej perspektywy niezrozumiały nawet dla samego siebie sposób, mojemu sercu udaje się przekonać rozum, że damy radę dotrzeć do trzeciej bazy życia i dopiero tam zaliczymy drzemkę. Decyzja kompletnie bez sensu w tym momencie wydaje mi się jedyną słuszną. Tym bardziej że prysznic czyni cuda i pozwala mi złapać odrobinę świeżości, dając złudne wrażenie wypoczęcia. Na długo, zanim dotrze do mnie, że jest to całkowita pomyłka, żegnam się z Danielem, ruszam na podbój trzeciego etapu Crossing Switzerland i przypieczętowuję strategiczny błąd, który odbije się czkawką w dalszej części trasy. Ale o tym dowiem się za jakiś czas.